The Lawrence Institution

‘Het Lawrence’, zoals buren het liefkozend noemen, is een gesloten instelling, speciaal voor probleem- en mentaal achtergestelde jongeren.
 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 In en om een bezemkast van 3x3 meter

Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 6:11 am

Hij begreep niet wat ze hem liet zien of nee, het feit was dat hij niet begreep waarom ze het hem liet zijn. Hij had er niets mee van doen, hoefde er niets van te weten - hij wilde haar niet leren kennen, hoe min ze er ook bij vertelde. Opnieuw verdedigde ze zichzelf, deed ze een poging hiertoe, al leek ze zich te beseffen hoe zwak het eigenlijk klonk, waardoor hij in de eerste instantie niet op haar wilde reageren. Pas toen ze weer weg was, weer op het bureau was gaan zitten mompelde hij een zacht ‘Nee, het is zwak,’ want dat besefte hij zich maar al te goed. Het was zwak, van begin tot eind, al werd het zelfden zo ervaren. Het was ontsnapping of een poging hier toe, maar het was maar een zwakke, nietszeggende handeling. Het was naïef te denken dat de pijn van open wonden, de pijn van herinneringen ooit kon uitwissen, de pijn van gebeurtenissen en beelden. Het kwam niet eens in de buurt, omdat de pijn in vergelijking maar seconden stand hield tegen deze bedwelmende, overheersende pijn. Het was zwak, triest. Haar woorden weergalmden in zijn hoofd, maar drongen niet daadwerkelijk tot hem door. Bereikte hem niet, misschien omdat hij er niet naar wilde luisterde. Het maakte niet uit, niet voor hem, dus hij zag niet in waarom het dat voor haar wel deed. Ze moest zich niet om hem bekommeren, omdat het maar een flinter was van alles wat hij had leren kennen. Hij kon de pijn verdragen, hij kon het hebben, maar zij, al het kleine, hulpeloze vogeltje dat ze was. Ze moest zichzelf geen pijn doen, ze kon het er niet bij hebben, zoals hij dat wel kon. Ze verdiende meer, meer dan pijn, meer dan verdriet. Ze verdiende geluk, al kende hij haar waarschijnlijk niet goed genoeg om dit te vinden. Haar smaakt lag op de filter van zijn sigaret en opnieuw inhaleerde hij diep. ‘Je moet jezelf geen pijn doen,’ mompelde hij, duidend op het feit dat ze weer met haar rug tegen de muur was gaan zitten. Zijn vingers sloten zich half om de sigaret, waarna ze die kort tussen zijn lippen vandaan haalde, zodat hij een zucht kon slaken. Zijn handen trilden en het as dat zich aan de tip van de filter had verzameld, dwarrelde traag omlaag, waarna het op de houten vloer nagloeide. Het was een ontspannend, kalmerend gezicht. De kleine ritten keek inmiddels het meisje voor zijn donkere kraaloogjes aan, waarna hij opnieuw overeind kwam en zijn pootjes en snuit tegen haar wang drukte - alsof hij aan haar wilde duidelijk maken dat de jongen de kwaadste niet was, dat ze hem kon vertrouwen. Zijn kraaloogjes keken haar bijna hoopvol aan, terwijl hij - Thane - de sigaret weer tussen zijn lippen klemde.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 6:29 am

Het is zwak. Wat wist die hele jongen nou van het woord "zwak" af? Niets, helemaal niets. 'Gebruik geen woorden als je de ware betekenis er niet van weet,' sprak ze bitter, waarbij ze even een blik naar hem toe wierp. Opnieuw die woorden en ze keek hem aan, met een haast uitdagende blik. 'Ik pijnig mezelf als ik dit wel, net zolang als jij dat ook zal doen,' zei ze, waarbij ze, om haar woorden kracht bij te zetten, haar rug tegen de muur aan schuurde. Ze zou hier spijt van krijgen, dat wist ze ook wel. Waarschijnlijk zou hij haar straks alsnog grijpen en dan had ze het toch echt zelf uitgelokt. Begreep hij dan in godsnaam niet dat ze zichzelf wel móest pijnigen op deze manier? Ze kon niet meer snijden, dat probeerde ze hevig af te leren, maar de pijn die ze kende, dat was gewoon te veel om te kunnen overleven. En als ze dan een andere, een mildere pijn, eroverheen kon gooien, dan zou ze dat doen.
Ze keek naar de kleine ritten, toen deze zijn pootjes en snuit weer tegen haar wang drukte, alsof hij haar duidelijk wilde maken dat Thane geen gevaar voor haar was. Ze sloot haar ogen onder de aanraking van de ritten en toen ze haar ogen weer opende, schitterden er tranen in, hoewel deze niet de kans kregen daadwerkelijk hun weg naar haar wangen te zoeken. Ze zwak, zo breekbaar en zo onvoorspelbaar. 'Je zou hetzelfde doen, Thane. Je zou jezelf ook pijnigen als je leeft met de pijn die ik voel en waarschijnlijk zou ik net zo reageren en net zo zijn in jouw plaats. Dus alsjeblieft, beveel me niet om te stoppen met mezelf te pijnigen, want anders ga ik eraan onderdoor.' De woorden waren zacht, gebroken en smekend. Ze keek hem aan, haar blik weer verslagen, maar ook duidelijk gebroken. Ze had zichzelf niet meer in de hand, zoals wel vaker gebeurde. Een emotionele puinhoop was ze, een onvoorspelbaar wezen. Dat was ze en zou ze altijd zijn.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 7:04 am

Haar woorden zorgden erop dat hij opkeek, de rook van zijn sigaret de ruimte inblazend, terwijl hij luisterde naar wat ze te zeggen had. Woorden die geen betekenis in zijn oren hadden, woorden die slechts door zijn lichaam staken, alsof ze hem probeerde te confronteren - zonder dat ze wist waarmee ze de confrontatie aanging. Wat gaf haar überhaupt het recht hem zo toe te spreken, het lef om nu ineens uit haar schulp te komen en tegen hem in te gaan, terwijl ze hem nog geen seconde terug met doodsangst in de ogen had aangekeken. Wat gaf haar het recht om dit tegen hem te zeggen, als ze nog niets eens de halve waarheid kende. Ze wist niets - net zo min als hij van haar wist. Ze kon niet zomaar beweren dat hij de godverdomde betekenis van “zwak” niet wist, dat hij niet het minste idee had van wat hij zei. Hij wist prima wat hij zei, net zo goed als dat hij wist waarom hij het zei. Hij wist als geen ander hoe zwak het was jezelf te pijnigen, simpelweg omdat hij het zelf had doorgemaakt. Hij had zelf vaak genoeg gemerkt hoe “zwak” hij eigenlijk was. Hij was niet sterk genoeg iets nieuws op te bouwen, bedwelmd door alles wat zich in zijn geheugen had genesteld. Hij was niet sterk genoeg om nieuwe relaties, nieuwe herinneringen op te bouwen, uit pure angst dat ze verkeerd zouden uitpakken - zoals elk van zijn andere herinneringen. Hij had alleen de kracht gehad om een mes op zijn eigen armen en benen te zetten, de kracht om zijn leven, zijn bestaansrecht te betwijfelen in een loze poging de leegte op te vullen. Hij wist godverdomme dondersgoed was zwak was en ze moest hem niet vertellen dat hij niet wist waarmee hij rondstrooide, dat hij niet wist waar hij het over had.
Voor hij er zelf erg in had kleurde de steen om zijn hals vurig rood en veerde hij op, om met enkele passen voor haar neus te staan. Zijn ogen droevig, doch boos oplaaiend, terwijl hij een greep deed naar het vest aan haar bovenlichaam. Hij trok haar dichterbij, waarbij het ratje van haar knieën tuimelde maar - gelukkig - op zijn pootjes terecht kwam en slim genoeg was om er vandoor te gaan en zich te bergen in een veilig hoekje van de ruimte. Zijn ogen keken diep in de hare, kwaad en minachtend. ‘Houdt je mond,’ blafte hij. ‘Hoe durf je zoiets van mij te zeggen, van mij verdomme? Heb je enig idee wie ik ben? Ik weet godverdomme, prima wat “zwak” is. Ik kijk het dagelijks in de ogen en jij beweert dat ik niet weet wat ik zeg?’ Hij liet haar weer los, maar bleef voor haar staan - dichtbij, terwijl hij haar in de ogen keek. ‘Ik beveel je te stoppen voor zolang ik dat nodig acht, voor zolang ik het zelf nog volhoudt. Hoeveel pijn je ook gekend hebt, je herinneringen zullen nooit zwarter zijn dan de mijne. Ik praat niet licht over zwakte, omdat ik precies wat zwakte is - wie zwakte is.’ Hij sloeg zijn ogen neer, waarna hij weer bij haar weg stapte en het diertje, dat zich in één van de duistere hoekjes had verschanst opzocht. Hij duwde het diertje troostend tegen zijn gezicht, waarna hij het tussen zijn krullen zette en haar aankeek.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 7:20 am

Zijn ogen stonden droevig, maar toch boos en voordat ze er enig besef in had, sloten zijn vingers zich om het vest dat van origine van hem was en trok haar dichterbij. Rizmo viel van haar knieën, maar schoot er vandoor, dus ze concludeerde dat hij in orde was. Ze keek Thane angstig aan en bij het bevel, sloeg ze haar ogen neer, opnieuw verslagen. Ze knikte, als teken dat ze zou luisteren, zijn bevelen opvolgde. Ze keek hem weer aan toen hij zijn relaas vervolgde, schudde zo nu en dan haar hoofd, omdat ze van hem moest zwijgen. De tranen liepen weer over haar wangen en ze wachtte op het moment dat hij alsnog profijt zou nemen van haar zwakte en het vest van haar lichaam zou trekken, om zich vervolgens op haar uit te leven.
Maar hij maakte misbruik van haar. Hij maakte misbruik van het feit dat ze bevelen op moest volgen, dat ze bevelen niet kon negeren, omdat dat gewoonweg niet in haar systeem zat. En dus, terwijl de tranen over haar wangen liepen, duwde ze zichzelf van de muur af, terwijl ze toekeek hoe hij bij haar weg stapte en Rizmo troosten tegen zijn gezicht duwde. Hij had haar in zijn macht, ook al zou hij dat waarschijnlijk niet beseffen. Hij kon in principe doen met haar wat hij wilde, zeker als hij met nog meer bevelen zou strooien. Ze keek hem niet aan, liet haar hoofd hangen, haar blik op haar handen gericht, die in haar schoot lagen. Klein, fragiel, gebroken. Haar handen trilden weer, zoals ze vaak genoeg deden. Ze voelde de drang tegen hem in te gaan, maar ze zou het niet kunnen verdragen nog meer bevelen te moeten opvolgen. Ze kwam uiteindelijk van het bureau af en zocht naar haar shirt, waarna ze zijn vest open ritste en dat uit trok, om haar eigen shirt weer aan te trekken en haar kapotte vest hier weer overheen te trekken. Ze liep naar hem toe en drukte zijn vest in zijn hand. 'Well done, het is je gelukt hoor, je hebt me precies waar hun me ook al die tijd hadden.' Haar stem klonk donker, duister, met een intense haat erin, terwijl de tranen nog over haar wangen liepen. Ze liep door, klom weer op het bureau en krulde zich daar op, terwijl ze zo min mogelijk geluid probeerde te maken.
Ze had het koud, heel erg koud. Haar vest was kapot, had niet meer de functie waarvoor het oorspronkelijk gemaakt was en het shirt eronder, was van een vrij dun materiaal. Maar ze leed liever kou, dan dat ze zijn vest terug kreeg, of wat dan ook.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 7:37 am

Het gebeurde onbewust, zonder dat hij er erg in had. Hij wilde haar niets opdragen, niets bevelen - het zat niet in zijn aard. Hij hield niet van haar stilte, minachtte deze en wachtte op het moment dat ze tegen hem in zou gaan - maar dat deed ze niet. Ze bleef stil, precies zoals hij haar opgedragen en hield zich in. Ze knikte of schudde haar hoofd en tranen slopen geluidloos over haar lelieblanke wangen, terwijl ze zijn relaas aanhoorde. Haar lippen bleven op elkaar en haar mond gesloten, zelfs na het moment dat hij haar had losgelaten en het beestje troostend tegen zijn wang duwde - die op zijn beurt troosten over zijn gezicht snuffelde. Hij wilde hem troosten - zijn donkere kraaloogjes keken bijna meelevend, maar dit was niet alleen naar hem. Het arme diertje wist niet waar te kijken, want op hetzelfde moment leek haar pijn hem aan te gaan. Het was een klein knaagdier, maar hoe klein ook, het leek precies te begrijpen wat ze beiden voelde. Uiteindelijk kraste hij dan ook met zijn pootjes over zijn handen, waardoor hij - Thane - het beestje op de grond zette, dat nog even bleef stil staan. Zij was inmiddels opgestaan en duwde zijn vest terug in zijn handen, om hem bitter toe te spreken, voordat ze zich weer in haar hoekje opkrulde. Op dit moment schoot de ritten weg en klauterde hij via verschillende planken omhoog, om uiteindelijk van één van de laagste op het bureau neer te komen. Hij schoot langs haar arm, over haar vest naar haar schouder en bleef hier kort zitten, voordat hij langs haar haren op haar hoofd klom en zich tussen haar rode haren verstopte - alsof hij met hen beiden een spelletje speelden. Alsof hij wilde dat ze hem allebei zouden zoeken en pakken. Zijn eerste reactie was om naar haar toe te lopen, maar toen hij voor haar stond, bleef hij haar slechts bewegingloos aankijken - zich tergend bewust van de ritten tussen haar haren, maar bang haar aan te raken. Ze was boos, hij had haar boos gemaakt, net zoals zij hem boos had gemaakt. Hij legde een hand over de steen van zijn ketting, waarna hij een zucht slaakte. Zijn sigaret was op de grond gevallen en geblust in iets dat klaarblijkelijk op de grond had gelegen en de neiging een volgende op te steken jeukte in zijn handen. In plaats daarvan deed hij het vest weer aan en bleef haar aankijken. ‘Stop,’ zei hij, alsof het iets verklaarde, waarna hij zijn handen in zijn zakken stak. ‘Stop met gehoorzamen.’ Zijn stem klonk dwingen en hij was zich er van bewust dat hij haar - opnieuw - beval iets te doen. ‘En doe wat je wilt, sla me, alleen omdat ik dat wél verdien.’

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 7:53 am

Ze voelde hoe het beestje over haar heen liep en zich weer nestelde tussen haar vurige lokken. Ze had haar ogen gesloten, had de wereld willen buitensluiten, maar Thanes stem liet haar haar ogen openen. Hij was de eerste, werkelijk de eerste in haar hele leven, die niet wilde dat ze luisterde naar zijn bevelen. Ze duwde zichzelf wat overeind, waarbij ze hem aan kijk, om te zien dat hij zijn vest weer had aangetrokken. Ze duwde zichzelf nu verder overeind, ging in kleermakerszit zitten en sloeg haar armen om haarzelf heen, omdat ze het koud had. 'En dan? Dan sla ik je en waarschijnlijk zal dat voor jou aanvoelen alsof ik je streel. Ik heb vrijwel geen kracht en daarnaast kan ik me niet verzetten.' Ze haalde het diertje tussen haar lokken vandaan en hield deze beet in haar hand, terwijl ze over het kopje streek met haar vinger. 'En als je wilt dat ik stop met je gehoorzamen, leg me dan ook geen bevelen op, Thane, want bevelen kan ik niet negeren.' Ze zette Rizmo op het bureau naast haar, volgde het beestje met haar ogen en keek Thane toen weer aan. 'En daarnaast, ik sla je niet, omdat ik het liefst elk lichamelijk contact wil vermijden. Daarom vraag ik je om me niet aan te raken en om me niets te bevelen, want ik meen het, je had me precies waar zij me acht jaar lang hadden. Je had me in je macht, zonder dat je dat waarschijnlijk wist. Ik had werkelijk alles voor je gedaan, echt alles, omdat ik godverdomme doodsbang ben.' Naarmate haar zin vorderde, naarmate haar stem meer en meer brak, totdat uiteindelijk de tranen weer over haar wangen stroomde, maar waarschijnlijk was het nu eerder vanwege woede.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 10:48 pm

‘Ik beveel je niets,’ protesteerde hij, zich er van bewust hoe onwaar dit in haar oren moest klinken. Hij beval haar - al was het voor hem onbewust. Ze was ingeprent te gehoorzamen, zelfs als hij het niet als bevel bedoelde. Het was niet zijn bedoeling haar bevelen op leggen - het klopte niet, niet voor hem. Het was gemakkelijk, om haar zo het contact te laten vermeiden, maar hij wilde geen meester over haar zijn. Geen spel voor haar spelen, terwijl ze dit ook zelf zou kunnen, hoe zwak en hulpeloos ze er op het moment ook uit zag. Ze had zich voor hem part mogen losrukken, van hem weglopen, hem ontduiken. Ze had mogen wegrennen, hoe klein de ruimte er ook voor was. Ze had zich mogen verzetten, maar het feit dat hij haar had bevolen, had haar stil gehouden. Ze had gehuild, maar haar tranen waren geruisloos en stil geweest. Ze had elk mogelijk geluid verbeten en slechts af en toe met haar hoofd geschud, want hoe zeer ze het ook met hem oneens was geweest, ze had stil moeten blijven. ‘Het enige wat ik je zou willen bevelen, is om voor jezelf op te komen. Niet alleen tegen mij, maar tegen iedereen, alleen maar zodat er niet over je heen gelopen wordt. Ik mag dan niet weten wat je zo heeft gemaakt, maar ik geloof dat jíj kunt herstellen. Hoe gebroken en gewond, hoe angstig ook naar de buitenwereld - naar mij of naar ons, zoals je zelf zegt. Ik wil je slechts bevelen je mond open te trekken als je het er niet mee eens bent, ook al heb ik gezegd dat je stil moet zijn, want dat bedoel ik niet. Ik wil dat jij bent, wie jíj bent en niet het meisje dat zich verschuilt achter angst en schaamte.’ Zijn stem was zacht, ongebruikelijk zacht en kort keek hij naar de ritten die ze naast zich neer had gezegd. Het enige dat hem het contact met andere liet behouden, maar het beestje wegdoen kon hij niet - niet zonder alles slechter te maken. ‘Hier,’ zei hij toen, waarna hij het vest weer naar haar uitstak. ‘Je hebt het harder nodig dan ik.’ Hij glimlachte - iets wat hem nu beter leek af te gaan, maar nog altijd onwennig bleef. ‘Het spijt me.’

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   za sep 08, 2012 11:06 pm

'Je beveelt me wel dingen, Thane, zij het misschien onbewust,' sprak ze hem tegen, want hij beval haar wel degelijk dingen te doen of niet te doen. Ze liet haar hoofd hangen bij zijn woorden, om hem uiteindelijk weer aan te kijken. 'Ik kan niet voor mezelf opkomen, Thane. Ik kan het gewoon niet. Ik ben doodsbang, Thane.' Ze keek even naar de kleine ritten en keek Thane toen weer aan. 'Hoe kan iemand nu genezen, Thane, als een persoon een intense angst kent voor aanrakingen, ongeacht het geslacht en een nog grotere angst voor het mannelijke geslacht heeft.' Ze wendde haar hoofd af, beet op haar lip, om de tranen tegen te houden. 'Ik kan mezelf niet zijn, Thane, want ik heb geen idee wie ik zelf ben. Ze hebben mijn identiteit al lang geleden van me afgenomen. Ik weet niet wie ik ben, wie ik hoor te zijn. Ik ken alleen deze persoon, de rode dame die doodsbang is.' Ze keek hem verward aan toen hij het vest weer naar haar uit stak en aarzelend haast pakte ze het aan, om vervolgens - zo snel ze kon - haar eigen vest en shirt uit trok, om zijn vest weer aan te trekken. Dankbaar sloeg ze de warme stof om haar heen, om hem weer aan te kijken. De glimlach leek hem beter af te gaan, maar scheen nog altijd onwennig te zijn.
Opnieuw verwarde zijn woorden haar. Niemand - en dan al helemaal geen jongens - hadden zich ooit verontschuldigd tegenover haar. Ze snapte dan ook niet goed waarom hij zich verontschuldigde. Ze schudde uiteindelijk maar haar hoofd en mompelde een 'Het geeft niet,' omdat ze niet wist wat ze anders eigenlijk moest zeggen. Haar blik was op hem gericht, voordat ze een blik naar de deur wierp, maar het was wel duidelijk dat ze hier nog een tijdje zaten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 12:04 am

Haar woorden klonken niet meer dan logisch in de oren, in feite had ze gelijk. Hij beval haar, ook al ging dat van zijn kant onbewust, bedoelde hij het niet zo. Hij wilde haar niet bevelen, net zo min als zij zijn bevelen leek te willen opvolgen. Ergens in haar brandde opstandigheid, maar zelf leek ze zich er niet van bewust. Ze leek niet door te hebben dat ze tegen hem in ing, ongeacht wat hij haar vertelde, ze ging tegen hem in - op hetzelfde moment dat ze zich gehoorzaam aan zijn bevelen hield. Ze schudde haar hoofd, zei kleine dingen die tegen hem gingen, maar zelf bleek ze alleen bewust van haar gehoorzaamheid. Haar alles overspoelende angst, het was alles wat haar helblauwe ogen konden zien en hij slaakte dan ook een zucht, terwijl een geamuseerde glimlach om zijn lippen krulde. Een lach waar hij overduidelijk meer in tuis was, al was het niet minahtend op de manier die gebruikelijk voor hem was. Hij amuseerde zich om haar onwetendheid, maar dit alles niet op een minachtende, neerbuigende manier - hij zo niet durven. Hij hoorde wat ze zei, maar niets van haar woorden wistde glimlach - zelfvoldane glimlach - van zijn gezicht te wissen. Haar opkomende tranen pijnigden hem dan wel, het feit iets gevonden te hebben dat op haar eigen 'ik' duidde, plezierde em - op een manier die niet zou moeten. Hij begon zich teveel aan haar te hechtten, wist hij - voelde hij, maar hij kon niet stoppen op het punt waar hij was geraakt. Pas toen ze zijn verontschuldiging afwees, wegwuifde kwam zijn gezicht weer in een plooi - serieus, vastberaden.
'Je weet wel wie je bent, diep van binnen, dat weet ik zeker. Je kunt me een leugenaar noemen, zeggen dat ik niet weet waarover ik spreek en misschien, heb je dan gelijk, maar ik denk dat je tot nu niet hebt kunnen zien wie je bent. Ze was er wel, diep in je, maar verscholen tussen je herinneringen en belevingen. Ze is er, want elke keer dat je mij gehoorzaamt is er een stukje dat blijft weerstaan. Je merkt het zelf niet, maar er is dat kleine stke "jouw" dat bij elk bevel niet wilt gehoorzamen. Ik weet dat jij dit ook niet wilt, maar jij doet het, terwijl dat stukje haar hoofd blijft schudden, dat huilt terwijl ze weet dat ze niet mag huilen. Ik heb het zelf gezien, want hoe stil je ook was toen ik je dat beval, je schudde je hoofd om te laten merken dat je het niet met mee eens was, niet begreep. Dat ben jij.' Hij glimlachte, waarna hij de ritten van het bureau viste en het over zijn kopje streek. Zijn donkere, ree-bruine ogen stonden afwachtend - zich er sterk van bewust dat ze het voor alsnog niet met hem eens kon zijn, maar dan nog, dat was zij.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 12:15 am

Ze keek hem aan, in haar ogen een vreemde schittering, die duidde op het feit dat ze zo weer in tranen uit kon barsten. Hij leek haar te kennen, haar beter te kennen dan zij haarzelf kende en dat terwijl zij hier nog geen kwartier, hoogstens half uur zaten. Maar had hij gelijk? Ze wist het niet, want ze wist niet wie ze was, wat ze was. Ze wist alleen dat ze doodsbang was. 'Ik weet niet wie ik ben, Thane,' herhaalde ze, haar stem zacht, gebroken. De tranen vulde haar ogen weer, maar nu niet omdat ze iets moest doen terwijl ze dat niet wilde, of omdat ze bang was dat hij haar zou verkrachten. Nee, ze was bang omdat ze niet wist wie ze was. Ze mistte dingen in haar geheugen, hoewel ze elke seconde van haar leven zou kunnen terug halen, als ze dat zou willen. Haar lichaam, haar handelingen en haar woorden, het straalde allemaal hulpeloosheid uit. Ze had altijd gedacht dat ze haar gevecht alleen kon vechten, maar had ze eigenlijk al die tijd niet geweten dat dat niet waar was? Ze kon dit gevecht niet winnen, niet alleen in ieder geval.
Haar handen vonden elkaar en onbewust liet ze de nagels van haar rechterhand, over de palm van haar linkerhand krassen. Ze was verward, wist niet meer wat en wie ze was. Ze koesterde nog steeds een angst voor mannen, maar deze jongen, hij leek tot haar door te dringen, op een manier die geen ander ooit gelukt was. Ze brak volledig, opnieuw. Ze was zo breekbaar, zo klein en fragiel. Ze kon dit gevecht niet alleen vechten, dat besefte ze nu ook wel. Ze keek hem aan, haar ogen smekend haast. 'Help me, Thane,' kwam er gesmoord over haar lippen, waarschijnlijk amper hoorbaar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 12:47 am

Een vreemde schittering hing in haar ogen, waarvan hij al niet meer kon zeggen dat hij onbekend was. Het tekendat ze elk moment weer in tranen kon uitbarsten, waardoor hij schuldbewust op zijn lip beet, bewst dat hij niets anders dan schuld kon hebbe. Ze waren alleen, maar de tijdhad hij al niet meer bijgehouden. Zijn horloge had hem ook op de dag van vandaag in de steek gelaten, waardoor zijn tijdsbesef direct was afgenomen. Ze konden hier een half uur zitten - voor zijn gevoel zeker - maar ze konden al net zo goed uren opgesloten zitten. Ze zouden niet gemist worden, ze waren immers maar twee gezichten, bekende van uiterlijk maar niet per se van naam. Ze werden herkend, maar niet met hun eigen naam - dit was wel de laatste zorg van de meeste bewoners. Ze waren slecht een bekend gezicht, niet meer en net minder - voor de meeste personen. Hij was de enige die bij haar was, de enige die haar nog aan het huilen kn krijgen en hoewel tranen hem zelfden raakten, haar tranen pijnigden hem op een onbekende manier. Een pijn die hij niet wilde leerde kennen, maar onbedoeld mee werd geconfronteerd. Een hopeloze pijn, van een hopeloos persoon. Ze zag er verloren uit, terwijl ze herhaalde niet te weten wie ze was. Gebroken en kapot getrapt, al hoefde hij hier niet alle schuld voor te dragen - het voelde zo. Zijn woorden waren, misschien wel, te ver gegaan. Te ver voor haar tenminste, zijn woorden dieper gegaan dan ze zelf kon zien en het leek haar te beangstigen.
Hij merkte hoe haar nagels tegen haar handpalm kraste, terwijl ze er een zachte, bijna onhoorbare roep om hulp uitperste. Het verwarde hem, beangstigde hem, de hulproep die zo persoonlijk was, zo direct naar hem wees. Hij balde zijn handen onbewust tot vuisten, waara hij weer dichterbij kwam - toch de nodige afstad bewarend. 'Ik wil wel.' Zijn stem klonk misschien, al net hulpeloos, terwijl zijn donkere ogen verward glansden. 'Hoe?' Hij pakte haar handen, om ze zo los van elkaar te maken en naast haar neer te leggen. ' Don't',' prevelde hij zachtjes.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 12:58 am

Hij kwam dichterbij en uit automatisme, probeerde ze bij hem weg te komen, maar hij had al vaker duidelijk gemaakt dat ze zich niet moest pijnigen en daarom bleef ze zitten waar ze zat, hoeveel moeite het haar ook kostte. Zijn stem klonk ook hulpeloos, alsof hij niet wist hoe hij haar moest helpen en inderdaad, hij wist het niet. Zijn handen vonden de hare, om haar handen uit elkaar te halen, zodat ze zichzelf niet meer kon pijnigen. Ze wierp een blik op haar linkerhand, waar vurige, rode krassen zichtbaar waren, sommigen zelfs lichtjes bloedend. Ze keek hem weer aan toen hij zacht een simpel woord prevelde en ze beet op haar lip. Ze had zijn hulp nodig, maar ze had geen flauw idee hoe hij haar kon helpen. Ze kon zichzelf nog niet eens helpen, laat staat hoe ze wist hoe hij haar moest helpen. Ze wilde dat ze hem kon vertrouwen, écht kon vertrouwen. Deze jongen had al veel meer bereikt dan enig ander persoon ooit maar had geprobeerd, maar ze betwijfelde of hij dat kon weten. 'Maak niet dezelfde fout als zij acht jaar lang maakten,' mompelde ze, als antwoord op zijn vraag.
Haar handen trilden, zochten als vanzelf hun weg weer naar elkaar, omdat de druk haar te veel werd. Ze wist niet wat ze hier mee aan moest en de pijn kalmeerde haar. Maar zijn simpele woord was ook een soort bevel geweest, bovenop de andere bevelen dat ze zichzelf geen pijn mocht doen. Ze keek hem even aan, angst in haar ogen en stak toen langzaam haar handen uit, om de zijne te pakken. Ze voelde hoe haar maag samen trok, hoe ze misselijk werd en hoe ze zich het liefst wilde los trekken, wat ze uiteindelijk ook deed. 'Ik kan het niet, Thane. Ik weet niet wie ik ben en ik kan goddomme niet veranderen. Ik kan het niet.' De laatste zin klonk opnieuw hulpeloos. Zo gebroken, zo kapot getrapt.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 1:19 am

Haar stem drong maar moeizaam tot hem door, tussen de sluimerende, donkere herinneringen die zich aan zijn bewustzijn opdrongen, die wilden dat hij bij haar vandaan ging. Ze was slecht - hoe klein en gebroken ze er ook uitzag. Ze betekende het gevaar dat hij al jaren probeerde te ontlopen, te ontduiken en nu, op dit moment lukte het hem niet. Hij kon niet ontsnappen aan de gevoelens, die zich aan haar hechtten - hoe hard hij ook probeerde zich hier weer van los te rukken. Ze trok hem aan, terwijl hij niets liever dan afstoten wilde. Ze waren te dichtbij om te ontlopen, om te vluchten - het was te laat, maar hij wilde het niet accepteren. Hij knikte slechts, zonder hierbij echt op haar te antwoorden - slechts als teken dat hij er was, al was niets minder was. Hij was er niet, te ver weg in ieder geval om haar te kunnen helpen. Hij kon haar sowieso niet helpen, simpelweg omdat hij meer kapot maakte dat goed en dat besefte hij zich. Hij hielp haar niet, hij kon haar niet helpen - niet zonder dat hij zichzelf begreep en dat deed hij niet. Hij begreep niet wat hij wilde of moest doen, maar haar aanraking trok hem weer terug naar de werkelijkheid - hoe kort en onwennig het ook was. Zijn ogen glansden, hulpeloos en verdriet, terwijl hij haar aanstaarde. Haar helse, blauwe ogen stonden hulpeloos angstig en verward, terwijl ze sprak. Haar woorden die zich ditmaal met meer besef aan hem opdrongen, waarna hij een zucht slaakte - enkel en alleen om de spanning aan zijn lichaam te laten ontspannen. Hij kon het niet, hij kon niet bij haar zijn, noch kon hij haar helpen. ' Ik,' stamelde hij, duidelijk verward met de emoties, herinneringen en beleving die hem overvilen. ' Ik kan het niet,' zei hij uiteindelijk, waarna hij er een gefrustreerd ' Verdomme,' uit floepte. Hij was boos, niet op haar, maar op zichzelf. Hij wilde haar helpen, op hetzelfde moment dat ze het voor hem part kon uitzoeken. Hij kon het niet. 'Jij bent Sally en jij kunt wel veranderen,' bracht hij uiteindelijk uit, waarna hijj naar de muur tegenover haar liet en hier tegen aan ging staan, zijn handen in zijn krullen.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 1:27 am

Als hij haar niet kon helpen, dan kon niemand dat. Hij was de enige die tot haar doordrong, die haar op deze manier kon benaderen. Als hij haar niet kon helpen, dan was ze ten dode opgeschreven. Ze keek hem aan, beet op haar lip toen hij vloekte. Het voelde alsof hij boos op haar was, maar zekerheid hiervoor had ze niet. Ze stootte een spottend geluid uit, toen hijij zei dat ze Sally was en wel kon veranderen. 'Wel, laat me je vertellen dat Sally al de veranderde ik is. Dit is de enige persoon die ik ken, naast het verkrachte hoerenkind. Ja, want dat ben ik, Thane. Acht jaar lang misbruikt door mijn bloedeigen broer en zijn vrienden. Ik ken geen ander leven. Ze hebben godverdomme alles van me afgepakt wat ik ooit nog had. Ik heb niets meer, Thane, helemaal niets! En jij bent verdomme de enige die me niet zo behandeld, die daadwerkelijk ook maar een fractie om me geeft, hoe klein het ook is en hoe slecht je me ook kent. Jij bent de enige die me kan helpen, snap je dat dan niet? Snap je dan niet dat ik zonder jou hulp gewoon dit ben? Dit blijf? Snap je dan niet dat je al veel meer bereikt hebt, dan enig ander persoon ooit bij mij heeft kunnen bereiken?' Haar stem werd weer zachter, naarmate haar zin vorderde. Uiteindelijk schudde ze haar hoofd, veegde verwoed de tranen weg en draaide zich om, zodat ze met haar rug naar hem toe zat, haar blik naar de betonnen muur. 'Maar laat maar, je zult niet de eerste zijn de me laat vallen en me laat voor wat ik ben.' Ze had geen idee waar deze hele relaas vandaan kwam, al helemaal omdat het zo niet "haar" was. Maar misschien had Thane gelijk en zat er inderdaad een opstandig iemand, diep binnenin haar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 1:41 am

Hij keek verrast, doch verward op toen hij haar minachtend hoorde snuiven, een zacht geluid, dat toch bezit van de gehele ruimte wist te nemen en bij het enkele geluid zag hij hoe haar helblauwe ogen glinsterden met dezelfde emotie. Hij zag geen angst zich tussen het blauw verstoppen, maar kneep zijn ogen kort dicht toen ze tegen hem uitvoel. Haar stem luid en helder en opnieuw wist ze de gehele ruimte met haar geluid te vullen, te bezitten, zelfs al werd ze zachter en terughoudender naarmate haar zin vorderde. Alsof het besef van wat ze zei, steeds verder tot haar doordrong, tot ze zich daadwerkelijk besefte wat ze tegen hem zei, hem - de man, die ze vreemde zoals ze haar broer en zijn vrienden had gedaan. Een jongen, waarvoor ze sidderde van angst, maar toch de persoon die tot haar had weten door te dringe en hij schoot in de lach toen ze uitgesproken was. Een warme, gemuseerde lach die niet bij zijn rauwe stemgeleid, noch zijn verder norse uitdrukking paste. Zijn ogen leken op te helderen en het verarren loste op, zoals haar angst dit ook had gedaan. Het was - vast en zeker - nog aanwezig, maar zijn verstopplek was slim en ver gezocht, waardoor het onmogelijk was deze direct uit hun ogen te kunnen te kunnen opnemen. Hij lachte zoals hij lange tijd niet had gelachen - was het zo, dat hij alleen zo kon lachen om de capriolen van zijn ritten of de stupiteiten van anderen en toen hij uiteindelijk was uitgelachen, grijnsde hij een brede, typisch jongensachtige grijns naar haar rug. 'Waar kwam dat precies vandaan. Ik zou bijna bang van jou worden,' zei hij, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en met twinkelene ogen het patroon van zijn- of haar - vest bestudeerde. ' Nee, dát ben jij Sally.'

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 1:54 am

Hij lachte. Hij láchte! In godsnaam, hij lachte. Ze stortte hier zowat haar hart uit, vertelde haar verleden en die imbeciel lachte gewoon. Zijn woorden maakte haar geërgerd, wat wel een geheel nieuwe emotie was. 'Best dan was ík dat, nu tevreden?' sneerde ze, terwijl ze met haar rug naar hem toe bleef zitten. 'Uiteindelijk maakt het toch niet uit wie ik wel en niet ben, er wordt altijd wel een manier gevonden om me te vertrappen. Want tja, ik ben nu eenmaal een klein, gebroken figuurtje, wat er geen ene flikker toe doet.' Haar woorden sloegen nergens meer op, dat besefte ze zelf ook wel, maar ze voelde onmacht, onmacht omdat hij haar gewoon uit kon lachen. Onmacht, omdat hij geen bevelen hoefde op te volgen. En onmacht, omdat hij beter scheen te weten wie ze was, dan dat zij dat zelf wist. Het leek hem niet eens te kunnen schelen wat er met haar gebeurd was, al die jaren. Schijnbaar gaf hij toch niet om haar. Dat gebeurde er nou als probeerde om een jongen te vertrouwen. Ze gingen er met je vertrouwen vandoor, om je vervolgens weer kapot te trappen, totdat je niets meer was. 'Je bent gewoon net zoals hen,' mompelde ze, waarna ze naar haar handen keek, die elkaar weer gevonden hadden. Dit keer was echter haar rechterhand aan de beurt om gemarteld te worden. Ze voelde de pijn, zag het bloed opwellen, maar het was voor haar niet genoeg om te stoppen. Ze wilde hier weg, weg van deze jongen die zoveel met haar en haar emoties deed. Want ja, haar emoties lagen meer dan alleen overhoop. Waar ze net nog haast woedend was geweest, voelde ze nu weer die angst en de pijn in haar hand, in haar hele lichaam eigenlijk. Ze was onmogelijk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 2:22 am

Haar stem sneerde door de ruimte, vulde elke cel van zijn lichaam op, terwijl hij luisterde naar de rest vaan haar betoog, die helder als glas door de ruimte sneed. Hij zag haar ogen niet, kon zich alleen de duistere, woedende blik in haar ogen voorstellen, maar enig effect leek het niet op hem te hebben. Zijn ogen glinsterden, geamuseerd en avontuurlijk naar haar rug waar hij nog altijd voor was gezet. Ze zag er vormeloos uit, zeker van achteren en het vest deed haar tengere, zandloper figuur te niet. Ze was fijn gebouwd, had hij gezien in de seconde dat ze het vest niet had aangehad en ook haar eigen vest haar niet had beschermd en dat wist ze. Ze was zich tergend bewust van haar uiterlijk, dat ze om deze reden zo wanhopig probeerde te verberen - alles om maar niet de aandacht van hem, van een andere jongeman te trekken. Ze wilde het niet, maar weerstaan kon ze het niet zodra ze er mee werd geconfronteerd. Op die momenten werd ze stil, gehoorzaam, om alles ook maar zo snel mogelijk achter de rug te hebben - zoveel begreep hij wel, het was niet dat hij niet naar haar relaas had gehoord. Woord voor woord, alles was in zijn geheugen opgeslagen, nog zwarter dan de meeste van zijn herinneringen, maar nog kon ze niet overwinnen. Ze was niet roetzwart, ze was een heldere nacht. Donker, maar met lichtpuntjes aan het oppervlak en pas toen ze beweerde dat hij hetzelfde was als iedere andere jongen, verhardde zijn blik. Ze kon het niet zien, maar opnieuw kostte het hem minder dan niets om bij haar te komen en zijn hand op haar schouder te leggen, om haar zo te dwingen zich om te draaien. 'Hetelfde?' Vroeg hij haar op koude toon, hoewel hij geen antwoord verwachtte. Hetzelfde, waar wist ze deze beweringen - opnieuw -vandaan te halen. 'Ik ben hetzelfde?' Opnieuw een vraag die ze beter niet kon antwoorden, terwijl zijn stem bitter en donker in de oren klonk.
'Ik heb je enkel en alleen om je lichaam gebruikt? Ik heb dit met je gedaan, puur uit eigen vermaak? Ja, dat zal het zijn. Je hebt helemaal gelijk,' blafte hij. 'Jij doet meer met mij dan enig ander persoon heeft gedaan, jij krijgt meer gedaan dan ik daadwerkelijk zou willen, want uiteindelijk ben je slechts een nieuwe herinnering op de stapel. Zwart en verdorven. Ja, ik ben precies hetzelfde, al is het alleen omdat ik het tegen mijn zin doe, niet waar?' Hij liet haar los, waarna hij minachtend snoof en zijn vorige positie weer innam. 'Verdomd kreng,' sneerde hij na, waarna hij opnieuw zijn armen over elkaar sloeg - al was het ditmaal een handeling uit protest.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 2:37 am

Weer die angst, die goddomme doodsangst, toen zijn hand op haar schouder kwam en hij haar omdraaide. Zijn ogen stonden koud, beangstigden haar en als vanzelf wachtte ze op het moment dat hij zijn slag zou slaan. Weer sprak ze niet, toen hij tegen haar tekeer ging. Het waren allemaal automatische dingen, die jarenlang in haar systeem waren gestampt. Ze merkte het eigenlijk amper dat hij haar los liet, haar lichaam was weer in het bekende gevallen, hetgeen wat ze jarenlang had moeten kennen.
Maar het waren die twee woorden, die twee simpele woorden, die haar op lieten kijken, om vervolgens verslagen naar haar handen te kijken. 'Het spijt me,' kwam er over haar lippen, automatisch haast, 'het zal niet meer gebeuren. Ik ben degene die fout zit. Ik ben niets waard. Ik zal luisteren, ik zal zijn wat ik hoor te zijn.' Het waren de woorden die ze ook altijd zei als ze volgens haar broer iets fout had gedaan. Ze maakte nu ook geen onderscheidt meer tussen Thane en haar broer. Hij was nu haar broer, puur en alleen vanwege die twee woorden. Ze staarde naar haar handen, zat haast bewegingloos op het bureau. In haar ogen was te zien dat ze het opgegeven had, dat ze verslagen was en dat straalde ook haar houding uit. Ze was een makkelijk doelwit, zo ontzettend breekbaar. Hij had haar weer in zijn macht, als hij dat zou willen. Ze zou weer alles voor hem doen, als hij dat zou vragen. Het was wie ze was, wat er in haar systeem zat, waar ze op reageerde. Acht jaar lang had ze zo geleefd, dan kon je niet verwachten dat ze dat nu al afgeleerd had.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 2:53 am

Opnieuw die doodsangst, die door haar helblauwe ogen scheen, maar die hij in zijn relaas niet wist op te merken. Haar gezicht was niet iets wat hij op het directe moment kon plaatsen en pas toen hij uitgesproken was, bij haar weg was zag hij haar helder, voor hem zitten. Haar houding was in de luttelijke seconden weer veranderd naar het gebroken vogeltje dat ze eigenlijk was - hoe kon hij ook verwachten dat ze zomaar ineens zou veranderen. Ze had jaren niets anders gedaan, ze was nie anders dan stil gebleven en had alles altijd laten gebeuren, ze had het haar laten overkomen - hoe ongewild ook. Haar houding was veranderd, naar het meisje dat hij eerder ook voor zijn ogen had gehad. Gehoorzaam en stil, gewillig in wat hij deed en hier geen woor tegenin brengend. Hij verafschuwde de houding die ze naar hem aannaam en bij haar woorden leek de woede uit zijn ogen te vervagen, waarna hij haar slechts met grote ogen kon aankijken. Een vage mengeling tussen minachting, medelijden en verbazing. De woorden die over haar rozige, volle lippen kwamen, klonken als een automatisme. Als iets wat e standaar had herhaald, bij een fout die ze was begaan - niet zomaar een fout, een persoonlijke fout. Hoe ingeramd ook, ze hadden een toon die het persoonlijk maakte, slaafs maar met een zekere herkenning. 'Nee,' sneerde hij vervolgens, zijn stem zacht, maar met een norse, opstandige toon hierin. 'Kom hier en kijk me aan,' zei hij vervolgens - wetend dat ze zou gehoorzamen en hoewel er een schuld in hem broeide, over het feit dat hij hier gebruik van maakte, kon hij niets anders en wachtte tot ze bij hem was. Haar houding angstig, maar gehoorzaam. Hij legde zijn hand onder haar gezicht, drukte haar kin omhoog en keek haar in de ogen. 'Het spijt mij, je bent meer waard dan ieder ander persoon.' Hij glimlachte, een kleine, onmerkbare glimlach, waarna hij haar los liet - opnieuw bewust van de angst die hij haar hiermee aanjoeg. 'Laat niemand je iets anders vertellen,' fluisterde hij, voordat hij weer tegen de muur viel - waar hij zich kort van had afgeduwd. 'Ik had het niet mogen zeggen, maar je begrijpt het niet.'

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 3:04 am

Hij had gelijk. Zodra het bevel ook maar over zijn lippen was gekomen, was ze overeind gekomen en naar hem toe gelopen, hoewel haar lichaam schreeuwde dat ze weg moest gaan. Ze keek hem aan, probeerde haar emoties onder controle te houden. Zijn hand kwam onder haar gezicht, duwde deze omhoog, waardoor ze onmogelijk zijn blik kon ontwijken. Weer verontschuldigde hij zich, sprak hij haar tegen en liet haar vervolgens weer los. Hij viel weer tegen de muur en ze volgde zijn bewegingen. Langzaam liet ze zich ook zakken, totdat ze op haar knieën voor hem zat. 'Leg het me dan uit, Thane,' fluisterde ze haast. 'Ik ben misschien wel gebroken en waarschijnlijk de meest wispelturige persoon die je ooit tegenkomt qua emoties, maar ik ben niet dom. Ik wíl het begrijpen, Thane. Ik wil dit alles begrijpen. Dit, het, ons, wat er dan ook is.' Ze keek hem aan en om eerlijk te zijn, ze voelde niet de neiging bij hem weg te rennen. Hij was te vertrouwen, dat had hij al meerdere malen bewezen. Ze was zwak geweest, heel zwak, op vele punten, maar geen enkele keer had hij haar profijt van genomen, behalve dan net, maar ergens vond ze zijn actie logisch. 'Je zegt dat er iemand anders in me zit, de ware ik. Maar ik kan haar niet vinden, Thane, niet zonder jou. Zonder jou verlies ik de strijd die ik al jaren strijd. Ik héb hem al verloren, al vele malen. Maar ooit zal ik de strijd winnen, maar dat kan ik niet alleen.' Ze legde haar hand op zijn wang, voelde hoe die trilde, maar ze wilde nu niet terugtrekken. 'Jij bent de enige die me kan helpen. En volgens mij ben ik de enige die jou kan helpen, wat er dan ook met je is.'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 3:21 am

'Ik wil je helpen, tot op de bodem van mijn verdorde hart, maar er is altijd die angst,' fluisterde hij, zacht en amper hoorbaar, was het niet dat ze dichtbij genoeg was om hem te horen, te zien welke emotie door zijn ogen speelde en bezit nam van zijn gezicht. Zijn krullen, die springerig om zijn hoofd hingen, leken zelfs in de somberheid van zijn emoties mee te gaan en het was een wanhopig gezicht. Een grote jongen, sterk en vijandig - een niemandsvriend, gebroken en verslagen. Zowel zijn ogen als zijn gezicht stonden verward, met het nog het minste begrip voor zijn eigen emoties terwijl een zwakke somberheid door de verwarring rolde. ' Ik ben dan wel, niet bang zoals jij bent, je ziet het niet, maar dat is precies wat ik zo hard probeer. Om het niet te laten zien, daarvoor hoef ik mezelf niet te verstoppen of te verschuilen, ik moet gewoon zorgen dat niemand me wil leren kennen, me wil zien.' Kort stopte hij, op een vermoeide zucht over zijn lippen te persen. De warmte van haar hand voelde prettig op zijn wang, al merkte hij hoe ze trilde - hoe onwennig de handeling eigenlijk voor haar was, waardoor hij zijn hand op de hare legde en hem weghaalde. 'Je hoeft niets te doen wat je niet wilt,' prevelde hij, tegen haar zachte huid, voordat hij haar daadwerkelijk losliet en moeizaam glimlachte. 'Vroeg of laat, word je net zoals ieder ander, een volgende herinnering zwart en verdorven. Slecht en donker in mijn geheugen, zoals iedereen anders heeft gedaan.' Zijn handen trilden, merkte hij toen hij ze naar zijn broekzak bracht en opnieuw het pakje sigaretten opdiepte en opensloeg. Kalm - in hoeverre dit mogelijk was - pakte hij een sigaret en klemde deze tussen zijn lippen, waarna hij het met zijn aansteker aan stak. Hij inhaleerde de rook, waarna hij deze boven hen uitblies

_________________
Save me from my memories, Sally.


Laatst aangepast door Thane op zo sep 09, 2012 6:54 am; in totaal 3 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 3:30 am

'Help me dan, Thane,' antwoordde ze haast net zo zacht. Ze wilde zijn hulp, had hem nodig. Het was afschuwelijk om te zien, om hém zo te zien. Gebroken en verslagen, somber en ze voelde een pijn, een onbekende pijn, binnenin haar hart. Ze wilde hem niet zo zien. Ze kon het verdragen als hij boos was, als hij vrolijk was, als hij nors was, maar dit wilde ze niet zien, niet meemaken. Het deed haar pijn om hem zo te zien, meer dan ze zou willen toegeven. 'Maar ik wil je leren kennen, Thane, ik wil je zien. Je weet wie ik ben, je weet wie ik ben van binnen, je weet wat ik ben. Laat jezelf aan me zien. Je weet dat ik de kracht niet heb om je weg te duwen of om je pijn te doen. Die krachten bezit ik niet.' Ergens was ze blij dat hij haar hand weghaalde, hoewel ze aan de andere kant haar hand wilde laten liggen, zien hoelang ze het vol kon houden. 'Als ik je uit mezelf aanraak, dan doe ik dat omdat ik dat wil, niet omdat dat moet,' antwoordde ze, waarbij ze zwak glimlachte. Bij zijn volgende woorden fronste ze weer, omdat zijn woorden verwarrend waren. 'Bedoel je dat je dit uiteindelijk zal vergeten? Dat je mij zal vergeten, of begrijp ik het nu verkeerd?' Ze zag hoe zijn handen trilden toen hij zijn sigaretten tevoorschijn pakte, om er eentje aan te steken. Ze pakte voorzichtig zijn hand, voelde hoe hun beide handen trilden, al hadden ze beiden andere redenen hiervoor. Ze haalde de sigaret tussen zijn lippen vandaan, zoals ze eerder ook al had gedaan en zette deze aan haar eigen lippen, om de rook te inhaleren, waarna ze deze eveneens boven hen uit blies. Vervolgens overhandigde ze hem de sigaret weer, hoewel ze zijn hand bleef beethouden. Ze wilde weten hoelang ze het vol zou houden bij hem, hoelang ze lichamelijk contact als dit kon behouden.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 4:11 am

Haar woorden klonken zacht in zijn oren, pijnigde hem op een manier die ze - op het moment zelf - niet kon begrijpen. Hij wilde haar helpen, nogmaals, vanuit de diepste diepten van zijn hart, maar hij wilde niet dat ze werd zoals elk ander persoon voor hem werd. Dat ze liet gebeuren, wat andere personen wel hadden gedaan, dat ze oploste in zijn herinneringen als de zoveelste, duister en verrot. Hij wilde haar te vriend houden, maar was bang dat ze - puur uit automatisme - toch zijn vijand zou worden. Haar woorden lieten hem glimlachen en hij knikte, begripvol, als teken dat hij haar had verstaan - haar niet zou tegehouden of stoppen de volgende keer. Als ze het puur uit eigen initiatief deed, kon hij het laten gebeuren, voor zolangs al ze dat zelf volhield, maar zijn bewuszijn was beziger met wat ze eerder had gezegd - had durven te zeggen. Het kwam oprechter over, nu het eenmaal over haar rozige lippen kwam, simpelweg omdat hij de anst kende waarmee ze eerder naar hem had gekeken. Haar blik was begripvoller, liefdevoller, al zou hij nooit - of tenminste niet nu - de angst volledig uit haar helblauwe ogen kunnen jagen. Acht jaar aan herinneringen verging niet zomaar, loste niet zomaar op. Herinneringen deden dit sowieso niet, ze bleven, hoe kwellend of vernederend ook.
Hij schudde zijn hoofd, toen hij vroeg of ze hem zou vergeten - dat was juist het probleem. Hij zou haar niet kunnen vergeten, de herinneringen aan haar zou ongewist blijven en in hem huizen zoals elke andere. Het zou tot zijn dromen dringen en hem hier met steeds dezelfde gebeurtenis confronteren - het moment dat ze niet langer "vrienden" konden zijn. 'Ik zou je niet kunnen vergeten, maar dat is waar ik bang voor ben. Dat jij, zodra we meer voor elkaar kunnen betekenen, veranderd - of dat ik het verpest. Iets kleins, wat zelfs deze ontmoeting tot iets slechts maakt. Ik heb al teveel aan slechte herinneringen, mijn geheugen is niets meer dan zwart. Ik wil niet dat jij de volgende wordt,' prevelde hij, terwijl hij opnieuw diep van de rook inhaleerde. Opnieuw proefde hij haar zoete smaak op het filter en glimlachte hij, waarna hij de rook uitblies en de sigaret naar haar uitstak.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sally

avatar

Aantal berichten : 83
Registratiedatum : 06-09-12

Character sheet
Leeftijd: 17
Probleem: Meerdere malen verkracht en angst voor aanrakingen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 4:20 am

Ze wist niet of ze nu blij moest zijn met deze informatie. Hij zou haar niet vergeten, dat stelde haar gerust, maar hij leek ook niet dit te willen doorzetten. Het beangstigde haar, het idee dat ze hem kwijt kon raken, terwijl hij niet eens van haar was. 'Thane, misschien verander ik, misschien niet, maar de ware ik zit altijd hier binnenin, dat weet jij en dat weet ik. En dat geldt ook voor jou.' Ze kneep zacht in zijn hand, bemoedigend. 'Denk je dat deze ontmoeting door iets verpest kan worden dan?' Ze probeerde hem te begrijpen, zocht een toenadering naar hem die ze nog nooit naar iemand gezocht had. 'Als je niet wil dat ik de volgende word, weer een nieuwe zwarte herinnering, laat mij dan een lichtpunt zijn,' prevelde ze, waarna ze zwak glimlachte. 'Want je kan dit nu wel afkappen, me wegduwen, omdat je wil voorkomen dat we teveel aan elkaar hechten en uiteindelijk beiden er kut uit komen, maar ik ken mezelf, Thane. Ik ga je opzoeken, ik weet dat ik dit niet kan rusten. Jij bent de enige die me mijn pijn kan doen vergeten, al is het maar voor even. Jij bent de enige die tot me door kan dringen. Je bent als een drug voor me, Thane, een drug waar ik nu al verslaafd aan ben.' Ze pakte de sigaret van hem aan en zette hem weer aan haar lippen. Zijn smaak lag op de filter, hoewel hij wat afgezwakt leek, vanwege het feit dat haar eigen smaak de zijne bezoedeld had. Ze inhaleerde diep en blies toen langzaam de rook uit, om de sigaret weer naar hem uit te steken. Nog steeds hield ze zijn hand beet. Het voelde prettig, zijn warme huid tegen de zijne. Ja, Thane was als een drug, een geheel nieuwe drug, die haar lichaam voor deze dag nog nooit had gekend. En nu was ze verslaafd, om er nooit meer van af te kunnen komen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Thane

avatar

Aantal berichten : 65
Registratiedatum : 06-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 20
Probleem: Thane weigert elk mogelijk contact met mensen - al is hier vaak moeilijk aan te ontkomen. Hij is antisociaal en vijandig tegenover anderen - en kan hierbij enigszins gewelddadig uit de hoek komen.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   zo sep 09, 2012 6:36 am

'Ja,' antwoordde hij zacht, simpel op haar vraag of de ontmoeting door iets verpest kon worden, het was te makkelijk om het te verpesten - had hij al zo vaak meegemaakt. Alles was breekbaar, te breekbaar en het idee beangstigde hem, zorgde ervoor dat de ademhaling - die zo net nog door haar en de nicotine smaak was gekalmeerd - een onrustig tempo aannam, angstig. Hij wilde niet dat het nog verperst zou worden, genoot van het moment zoals het was, maar momenten waren zo gevaarlijk - onheilspellend. Ze sloegen van de ene op de andere seconde om - hadden ze elkaar al vaak genoeg bezeten, in de tijd dat ze samen warn. Hoe vaak had hij haar wel niet, bijna kunnen aanraken, om het vervolgens voor zijn ogen ineen te zien storten. Hoe vaak had ze bijna zichzelf geleken, waarna hij het weer hd verpest en haar terugbracht naar haar originele staat - hij was geen hulp, totaal niet. Desalniettemin vleiden, verwarmden haar woorden hem en keek hij op, keek naar zijn hand die tussen haar slanke vingers lag. Ze was zo dichtbij - waarom zou hij haar nog langer afwijzen. Ze was zo. Hij kapte zijn eigen gedachten af, waarna hij zijn hoofd schudde. De krullen sprongen om zijn gezicht, maar waren zijn emoties vergeten, springerig en vrolijk sprongen ze om hem heen, terwijl hij zich totaal niet zo voelde. Hij begreep het niet, hoe dichtbij ze kwam, maar vooral zichzelf niet. Wat wilde hij nog verder bereiken, had hij zin niet al gehad - hij was immers tot haar doorgedrongen, maar haar redmiddel had hij nooit willen worden. Hij wilde niet dat ze zou verdorren, dat ze donkerder dan zijn donkerste herinneringen zou worden - ze verdiende het. Hij wilde haar in de "levendige" staat waar ze in was houden, met haar helse, blauwe ogen en vurige lokken. Hij wilde niet dat hij de herinnering afspeelde tot deze grijs en al net zo verrot was als de rest. 'Ik wil je niet verliezen,' bracht hij uiteindelijk uit, waarna hij haar droevig aankeek. Zijn eigen smaak, verdoezelde de smaak die ze op het filter legde, maar dankbaar met de minste sporen inhaleerde hij diep, voordat hij de rook weer uitblies en haar de sigaret overhandigde.

_________________
Save me from my memories, Sally.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: In en om een bezemkast van 3x3 meter   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
In en om een bezemkast van 3x3 meter
Terug naar boven 
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Semarang heeft de langste: een loempia van 465 meter

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Lawrence Institution :: The Lawrence Institute :: The Lawrence Institute-
Ga naar: