The Lawrence Institution

‘Het Lawrence’, zoals buren het liefkozend noemen, is een gesloten instelling, speciaal voor probleem- en mentaal achtergestelde jongeren.
 
IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Hide and seek

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Hide and seek   di sep 04, 2012 6:46 am

Zijn bruine, ree-achtige ogen stonden - als vanzelfsprekend - wazig, afwezig in hun kassen, al ging er een enkele glinstering van bewustzijn in de dikke, rokerige waas van deze afwezigheid verborgen, terwijl hij zijn hoofd voorzichtig langs de boom hield waar hij zojuist achter was gedoken. Voetstappen prikkelden pijnlijk dicht bij zijn ogen, waardoor hij - ondanks de wazige blik in zijn ogen - zijn hoofd alert naar het geluid probeerde te bewegen. Zijn vingers lagen gespannen op de dikke, bruine bast van de boom - al was hij niet meer zeker van de manier waarop hij er achter of zelfs maar in de buurt was geraakt. Hij ging niet vaak naar de uiterste zijkanten van het terrein, omdat ze simpelweg weinig informatie gaven, weinig spanning of plezier boden. Het was een klein en schaars stukje natuur, dat nog daadwerkelijk levendig op het verder verlaten landschap stond. Hun bladeren ritselden boven zijn hoofd, terwijl sommigen hierbij tegen de betonnen wand tikten waar hij met zijn rug nog net niet tegen aan stond gedrukt. Het mos van de boom schuurde tegen de zwarte blazer die hij droeg, terwijl het ernstiger vlekte op het witte V-hals shirt dat hij hieronder droeg. Een bordeauxkleurige jas hing nonchalant en voorzichtig losgeknoopt om zijn hals, terwijl de zilveren, sleutelvormige hanger onder deze stof schitterde. Zijn sneakers knerpten op de afgewaaide bladeren - die de rukwinden van gisteravond hadden losgetrokken - het was een prachtig gezicht en gevoel geweest. Toen zijn ogen eenmaal de bron van geluid vonden, drong de aanwezige schittering zich door de wazen van zijn afwezige blik. De persoon betrof een man - zeker enkele jaren ouder dan hem - met half lange haren, die - mede door de wind - luchtig over zijn schouders en om zijn gezicht vielen. Kort leek hij - Rune - als een wild en angstig dier achteruit te willen springen, waarna hij nonchalant achter de boom weg stapte en zijn bovenlichaam tegen de desbetreffende boom liet vallen.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 7:08 am

Jenico was naar buiten gegaan, om even te kunnen ontsnappen van het gesticht binnen. Hij hield van de buitenlucht, maar dat was misschien omdat hij er ook zo veel dagen in had doorgebracht. De laatste vier jaar van zijn leven, was hij voornamelijk buiten geweest. In ieder geval meer buiten dan binnen.
De wind speelde met zijn half lange haren, sloegen het in zijn gezicht, waardoor hij om de zoveel seconden zijn haar uit zijn gezicht veegde, met een nonchalante beweging. Hij had voor de verandering een blouse aangetrokken, een rode, met zwarte blokjes, die zijn gehele armen bedekte. Soms had hij geen zin in om zijn tatoeages aan de wereld te laten zien, om van zijn littekens nog maar te spreken. Het was op sommige tatoeages niet trots, had ze genomen in zijn tijd als rebelse jongen, en hoefde ze dan soms ook gewoonweg niet te zien. Maar ze ooit weg laten halen, dat zou hij nooit doen. Onder zijn blouse droeg hij een zwart shirt, dat een vage v-hals had. Het was noch een ronde hals noch een echte v-hals, maar Jenico wist niet hoe hij het anders moest benoemen. Het was een fijn shirt, een fijne stof en dat was hetgeen wat voor hem telde. Hij had een simpele, donkere jeans aan, waar hier en daar slijtageplekken zichtbaar begonnen te worden. Zijn sneakers waren zwart van kleur, leken op Vans, maar bezaten eigenlijk geen enkel merk. Jenico had nooit veel om merk en uiterlijk vertoon gegeven, als hij eerlijk was.
Jenico was een oplettende luisteraar, wat een puur automatisme was. Hij gebruikte zijn oren constant, wat kwam door zijn tijd als soldaat. Hij hoorde dan ook het knerpende geluid van schoenen op bladeren en keek op, op zoek naar de bron van het geluid. Het was puur automatisme, erin gehamerd totdat hij murw gebeukt was. Had hij werkelijk verwacht alleen te zijn hier? Hij schudde vaag zijn hoofd, lachte om zijn eigen gedachte. Dit was een gesticht, je kon overal en nergens iemand tegen komen. 'Is daar iemand?' vroeg hij uiteindelijk, waardoor zijn redelijk rauwe stem, de stem die je bij een typische badboy zou verwachten, vrij de atmosfeer in kwam.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 7:38 am

De stem van de man klonk rauw in zijn oren en kort kneep hij zijn ogen dicht bij het geluid, dat de serene stilte van het ‘bos’ verscheurde - al was het voor niet meer dan een minuut. De stem paste zijn uiterlijk, zijn uitstraling, al geloofde een deel van hem niet in het feit dat het alles was wat de man in zich had. Hij kende hem echter niet, om hier over te mogen oordelen, maar automatismen waren moeilijk af te leren - precies zoals gevoelens. Het was dan ook eerder een gevoel, dan een daadwerkelijk oordeel dat hij over de persoon velde, waardoor hij niet het kleinste beetje schuld voelde - wat hij überhaupt niet zou hebben gedaan. Automatismen waren vooraf in geprogrammeerd en het zat niet in zijn aard met deze programma’s te rotzooien - mede doordat hij er sowieso niet uit was, wie hij daadwerkelijk was. Desalniettemin voelde hij niet de behoefte het af te leren, want zijn kijk was zijn kijk en hoewel hij kon leren uit de kijk van anderen, er veel aan bijstellen deed hij niet - om het maar zo ‘eigen’ mogelijk te houden. ‘Nee.’ Zijn stem daarentegen klonk totaal niet mannelijk - verre van - en kort beet hij op zijn onderlip - niet zeker of dit uit schaamte of uit een tweede schrik, ditmaal door zijn eigen geluid kwam. Zijn stem was zacht, doch beleefd en had een haast vrouwelijk geluid, al was de bastoon - die wel aanwezig was - te laag om ook daadwerkelijk vrouwelijk te zijn. Het zweefde er tussenin, maar over het algemeen had hij hier ook geen probleem mee - al leek hij te twijfelen bij het horen van de eerdere stem, zich iets later beseffend dat het de twijfel totaal niet waard was. Er was in een oogwenk te zien hoeveel ze verschilden, ze waren - tenminste qua uiterlijk - als vuur en water, want waar hij schriel en bijna teer gebouwd was, liet de man enkele meters verderop een sterke, krachtige indruk achter. Ze waren niet te vergelijken - het zou niet eens mogen, om het maar niet nadelig voor één van beiden te laten aflopen. Kalm bracht hij zijn hand omhoog, om het zo als zonneweer te gebruiken en de man beter in zich op te nemen.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 7:51 am

De stem klonk, zeker in contrast met zijn eigen stem, behoorlijk vrouwelijk, maar de bastoon verried dat het hier niet om een meisje ging, maar om een jongen. Jenico, wiens oren getraind waren op geluid, kwam weer in beweging, aangezien hij even stil was blijven staan, en vertrouwde zijn oren. Hij baalde dat de jongen niet weer sprak, dat maakte het makkelijker voor hem om de jongen te vinden. Jenico was nu eenmaal nieuwsgierig en hij wilde weten wie er achter de stem zat, zodat hij het knagende verlangen naar de waarheid kon voeden.
Hij bleef staan bij een boom, legde zijn hand tegen de bast en voelde het mos tegen zijn handpalm schuren, maar dat was niet genoeg om zijn hand weg te halen. Een vage glimlach rustte rondom zijn lippen, terwijl hij zich omdraaide en met zijn rug tegen de boom aan leunde. De bladeren ritselden boven zijn hoofd en even wierp hij een blik naar boven, waarna hij zijn haar weer uit zijn gezicht veegde. 'Zeker weten dat je er niet bent?' Het was niet het meest standaardantwoord, maar iemand die met "nee" reageerde op de vraag of hij er was, wel, dan kon je zo'n antwoord van Jenico terug verwachten. Deze Italiaan bleef immers een droogkloot en dat zou hij ook altijd blijven, hoewel hij diep van binnen ook een zachtere kant had, maar deze kant werd verborgen door zijn badboy uiterlijk en gedrag.
Hij haalde even een hand door zijn haar, maar erg veel nut had het niet. Hij sloot zijn ogen, om geen last meer van zijn haar te hebben. Hij zou het niet afknippen, nooit, niet kort, maar af en toe was het nogal irritant. Maar nee, zijn lange haar was zijn imago, hetgeen wat hem kenmerkte, net als zijn tatoeages. Dit was wie hij was en niemand anders.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 8:05 am

Zijn donkere ogen pinden zich vast op de jongeman en volgden hem in de bewegingen die hij maakten. Zijn handelingen hadden een bepaalde nonchalance, wat hem mysterieus maakte op hetzelfde moment dat hij zou zweren hem te ontcijferen, hem te ontdekken en te overkomen - hoe weinig sprake er ook van deze dingen was, op de momenten als deze. Ze stonden immers nog altijd van elkaar vandaan en een werkelijk contact hadden ze niet, ze volgden elkaar - al had hij hier waarschijnlijk meer grip op de man schuin tegenover hem. Zijn ogen misten de plaats waar hij was, simpelweg doordat zijn schriele en donkere uiterlijk van het moment - al zou het schriele op elk ander moment nog bij hem blijven - hem liet wegvallen tegen zijn achtergrond. Zijn huid was licht van kleur, bleek zelfs, maar werd door schaduwen van het bladerdek en zijn eigen hand verborgen en verstopt. Het amuseerde hem, al tintelde er een bepaalde spanning in zijn onderbuik - het verlangen gevonden te worden. Opnieuw scheurde de rauwe stem door de stilte, al raakte hij gewend, waardoor hij niet zo danig opschrok als eerder. Hij knipperde echter nog een moment, opgeschrokken en verward, maar aangezien dit niet werd gezien, herstelde hij zich sneller dan gebruikelijk. Hij herstelde langzaam, onder het oog van een ander persoon en was daarom voor een kort moment opgelucht, dat hij nog ongevonden was - al ruilde deze opluchting zich snel genoeg weer om met het eerdere, tintelende verlangen. Hij knipperde nogmaals met zijn ogen, terwijl hij de woorden van de man overdacht en zich tegelijkertijd tegen de stam van de boom omlaag liet zakken. Het mos veegde groene vegen over zijn blazer, maar aangezien hij het zelf niet kon zien, was het niet iets wat hem interesseerde - en dat zou het waarschijnlijk nog niet doen, als hij dit eenmaal doorkreeg. Het was natuurlijke camouflage, al zouden de strepen hem eerder verraden dan de rest van zijn voorkomen. Het deerde niet, aangezien hij nog altijd met zijn rug tegen de stam zat gedrukt. ‘Zeker,’ antwoordde hij uiteindelijk, waarna een vage grijns om zijn lippen kwam en hij de volgende handeling, beweging van de man bestudeerde. Hij kon zich de dag niet meer heugen dat verstoppertje hem zo had geamuseerd, had vermaakt.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 8:14 am

Hij glimlachte toen hij de stem weer hoorde en wist nu duidelijk waar de stem vandaan kwam. Er was dat verlangen om uit te zoeken wie de jongen was, maar ergens wilde hij nog even in de mysterie blijven hangen, om het nog even zo mysterieus te laten. Hij opende zijn ogen en duwde zichzelf van de boomstam af, waarna hij een paar passen zette, zich trachtte te herinneren waar het geluid vandaan was gekomen. Hij voelde dat zijn lichaam de training mistte, dat hij minder lette en minder gefocust was op het geluid van de haast vrouwelijke stem van de jongen, dan dat hij dat wilde zijn. 'Ik weet zeker dat ik je vinden zal,' antwoordde hij en aan de zwakke amuse in zijn stem, was te horen dat hij grijnsde en zich amuseerde met dit. Hij vermaakte zich en dat terwijl het eigenlijk heel onnozel was, wat hij nu deed. Wat zij nu deden, hoewel hij niet wist wie zijn tegenspeler was. Hij keek om zich heen, draaide een rondje om zijn as, maar zag niets wat hij zocht. 'Jij kan me zien, is het niet?' vervolgde hij, er zeker van zijnd dat zijn tegenspeler hem in de gaten kon houden. Het maakte het spel moeilijker, wist hij, omdat zijn tegenstander nu kon vluchten, zonder dat hij, Jenico, dat in de gaten zou hebben. Maar het was een uitdaging en als er iets is wat Jenico graag aanging, dan waren het uitdagingen.
Hij zette nog een paar stappen en legde zijn handpalm toen weer tegen een boomstam, wachtend op antwoord van de jongen, zodat hij zijn stem weer kon volgen. Als de jongen nu bleef praten, of langere zinnen zou maken, zou het makkelijker zijn. Nu was hij al een jaar uit het leger en trainde hij vrijwel niet meer. Zijn oren hadden nu vrij weinig aan één enkel woord en hij merkte dat het hem stoorde, omdat hij het mysterie achter zijn tegenspeler wilde onthullen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 8:30 am

Zijn bruine ogen begonnen te schitteren, naarmate hun spel vorderde en de afwezige waas die over zijn ogen gloeide, trok weg als de laaghangende mist in de ochtend. Het was een traag, doch slopend tempo, maar men kon zeker zijn over het verdunnen van de waas die zijn ogen besloeg. Het was als je vingers uitstrekken naar diezelfde mist, om te kunnen concluderen dat hij dunner was. Het was als het zien dan je zicht verbeterde, hoe verder en dieper je in de druppels leek te komen. Het was een verbazingwekkend verschijnsel, onnatuurlijk haast, al werd alles door de meest natuurlijke factoren geregeld. Het was een bekend verschijnsel - al kon dit niet worden gezegd van de wegtrekkende mist in zijn ogen, maar een logische verklaring was - naar zijn eigen mening tenminste - niet te vinden. Het was niet logisch, ondanks de meteorologische verklaringen, verklaringen van de personen die zich erin hadden verdiept en ondergedompeld. Zelf luisterde hij niet graag naar de logicheden van anderen, waardoor ook deze links van hem bleef liggen. Inmiddels was er enige amuse in de stem van de man gekomen en het feit dat ze zich beiden leken te vermaken in de mysterie van het moment, zorgde ervoor dat een vage, typisch jongensachtige grijns om zijn lippen kwam. ‘Dat zal je niet,’ antwoordde hij, op de woorden dat hij gevonden zou worden, waarna hij zich op zijn handen liet vallen en zo in kruipende positie kwam. Hij draaide zich uit het volle zich, waardoor het zicht op de man zelf ook verdween, waarna hij zich hier op de grond liet vallen en vervolgens op zijn rug draaide. In deze positie staarde hij naar het bladerdek en luisterde hij naar de bewegingen en woorden van de man. ‘Nee,’ antwoordde hij, op de volgende van zijn woorden - wat uiteindelijk één van zijn meest ware woorden was. Hij zag hem niet, niet meer in ieder geval en samen met het verlangen, groeide er een nieuwsgierigheid naar de man. Hij wilde gevonden worden, om zo de man te kunnen zien, waar hij nu al de hele tijd mee ‘speelde’. Het spel duurde lang genoeg, maar uiteindelijk werd het tijd om gevonden te worden, om gezien te worden. Onbekend blijven was immers ook maar saai. Het was saai en eenzaam, hoe dicht ze ook in elkaars buurt waren. Hij begon te neuriën, een zacht geluid, dat zich mengde met de ritselende bladeren boven hun hoofd en op de wind tot zijn oren werd gevoerd.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 8:49 am

Jenico kon een lach niet onderdrukken, toen de jongen koppig beweerde dat hij, Jenico, hem niet zou vinden. Als de jongens eens wist wat Jenico allemaal kon vinden, door gewoon zijn ogen en oren te gebruiken...
Hij kwam in beweging, reageerde instinctief op het geluid dat nu in zijn geheugen geprent was en waar hij waarschijnlijk altijd op zou reageren, nu zijn lichaam het had opgeslagen. 'Dat zal ik wel,' antwoordde hij, maar ergens twijfelde hij een beetje, wat ook in zijn stem te horen moest zijn. Misschien was hij het wel verleerd, in dat korte jaar dat hij uit dienst was. Die gedachte beangstigde hem, liet hem even stil staan. De gedachte had hem innerlijk lamgeslagen, al wist hij zich na een seconde of twee te herstellen. Wat als hij niet meer kon waar hij goed in geweest was? Wat dan? Dan bleef er niets meer van hem over. Hij was de grip op het dagelijks leven al verloren, nu wilde hij niet ook nog de soldaat in zich verliezen. Hij voelde hoe zijn handen trilden, waarschijnlijk vanwege de onmacht die hij voelde. Hij had nog geen probleem en was nog niet gestoord, maar uiteindelijk zij hij dat laatste wel worden, als hij hier zou blijven.
De stem, ook al was hij er maar kort, haalde hem uit zijn gedachten en hij was de jongen er dankbaar voor. Het hielp hem zijn gepieker opzij te zetten en als vanzelf kwam hij weer in beweging, om weer verder te gaan met zijn zoektocht. Zacht geluid vloeide nu de atmosfeer in, lokte hem en bleef aanhouden. Hij begon sneller te lopen, sneller en sneller, tot het geluid op zijn hardst was en hij even enkele seconden verward keek. Hier was de bron van het geluid maar waar - oh, daar. Hij had de jongen gevonden, die was gaan liggen, schijnbaar. Maar, deze jongen was de bron van het aangename geluid geweest, dat de soldaat in hem weer had doen ontwaken en hij glimlachte, waarna hij naast de jongen neer zonk en in kleermakerszit ging zitten. 'Found ya.'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 9:03 am

Zijn stem was zeker van klank, maar een bepaalde, trillende onzekerheid liet hem glimlachen. Hij was zeker hem te vinden, maar op hetzelfde moment leek hij onzeker over zijn vaardigheden - welke dit ook mochten zijn. Immers, kende hij de man net zo min als hij enige kennis van hem - Rune - had. Ze waren - tot dit spel, totaal onbekenden voor elkaar geweest. Niet meer dan een gezicht, waar ze geen naam bij konden plaatsen, of dit nu uit desinteresse was of niet. Het was, in zekere zin ook desinteresse, want ze hadden elkaar ongetwijfeld wel eens gezien, maar niet de behoeft of neiging gehad tot een halt te komen en elkaar aan te spreken. Het zou dan wel raar zijn geweest om te hebben gedaan, het getuigde van interesse, die ze tot voor kort niet in elkaar hadden gehad. Hij bleef de melodie neuriën, terwijl hij naar het knisperen en kraken van de boombladeren luisterde, die een sereen geluid vormden met het geritsel en zijn - terplekke verzonnen - melodie. Hij was niet zozeer muzikaal, maar neuriën besloeg de tijd - die hij in overvloed had. Het was een nadeel, dat de inrichting niet - hierbij - als een soort school was opgericht, al bleef het een geluk bij een ongeluk. Soms was de tijd die ze hadden teveel, verveelde hij zich en vermaakte hij zich - noodgedwongen - met zulke kleinigheden. Schilderen bleef dan ook niet uren - of dagen - leuk. Schilderen was leuk, zo af en toe, om de sleur te ontsnappen, maar het moest geen onderdeel van deze sleur worden. Hij schrok op toen hij een stem achter zich hoorde, waardoor hij overeind schoot en zich zo draaide, dat zijn ree-achtige ogen direct met die van de man raakten. Van dichterbij zag hij dat zijn ogen een zanderige kleur bruin waren en dat bakkenbaarden langs zijn gezicht slopen. Zijn halflange haren verborgen dit feit echter grotendeels en omlijsten zijn gezicht op een natuurlijke manier. Het gaf zijn gezicht spraak, waardoor hij kort vagelijk moest glimlachen, om hem vervolgens verder te bestuderen. Zijn handen - die inmiddels tussen het gras waren geglipt - leken licht te trillen, maar de reden was onbekend, waardoor hij behalve een korte blik stil bleef. Uiteindelijk keek hij weer naar het gezicht, stak zijn hand uit om zijn vingertoppen enkele millimeters voor het gezicht te blijven houden. Zijn huid voelde - vanaf deze afstand - al enigszins warm aan, al keek hij de man desalniettemin bedenkelijk aan. ‘Ben jij echt?’ Vroeg hij vervolgens - alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Zijn stem klonk nuchter en nonchalant, waardoor het bijna leek alsof hij een grap maakte, al glansden zijn ogen met een uiterste serieuze.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 9:34 am

Jenico keek de jongen aan en hij merkte op dat de jongen ree-achtige bruine ogen had, een beetje zoals hij zelf had, maar toch anders. Voor een moment namen ze elkaar op, wat eigenlijk een zeer logisch iets was om te doen. De jongen had donkerbruin haar, dat warrig viel en op zijn blazer zaten groene vlekken, afkomstig van het mos, wat hem amuseerde. Hij keek even verward naar de jongen, die zijn hand uit stak en zijn vingertoppen enkele millimeters van zijn gezicht af hield. De vraag liet hem glimlachen, waarna hij naar voren leunde, zodat de vingertoppen van de jongen zijn wang konden raken. 'Wat denk jij?' vroeg hij, als antwoord op de vraag van de jongen. Als de jongen hem, Jenico, niet als echt zou beschouwen, zou hij dat geen ramp vinden, eigenlijk. Hij wilde weten hoe deze jongen dacht, hoe zijn hersens werken en voorzichtig hief hij zijn hand op en drukte zijn vingertoppen licht tegen de wang van de jongen voor hem. 'Ben jij echt?' Natuurlijk was de jongen voor hem echt, maar hij wist het niet, het leek hem de beste manier om te reageren op de jongen. Hij bekeek de jongen nogmaals en kon een glimlach niet bedwingen. De jongen was schattig, hoewel hij dat niet hardop zou zeggen, waarschijnlijk. 'Wie ben je?' vroeg hij uiteindelijk, nieuwsgierig naar de jongen die hem hierheen gelokt had, door simpelweg op een blaadje te gaan staan. Vreemd, hoe je soms mensen leerde kennen, door simpelweg zo'n simpel geluid te maken en dan niet eens bewust. Daarom hield Jenico van geluiden en daarnaast ook van de stem van deze jongen. Hij was zacht, aangenaam en hij wilde meer horen, meer weten.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 04, 2012 7:37 pm

Hij schrok in de eerste instantie van de reactie van de man, die op zijn twijfelachtige woorden volden, maar glimlachte toen zijn vingertoppen hierbij de warme huid van zijn gezicht raakte. Het was een fijne warmte die langs zijn vingertoppen streek als een zacht bries wind - het was niet zozeer merkbaar, maar met de goede concentratie merkte je de aanwezigheid van deze bries, deze warmte op. Het voelde prettig, waardoor zijn vingers kort op het gezicht van de man bleven gerust en een bijna onmerkbare streling over de zachte, soepele huid gaven. Vervolgens haalde hij zijn vingers weer van het gezicht en knikte de bevestigend, om de vraag te beantwoorden, al voegde hij er uit gewoonte een zacht uitgesproken ‘Ja,’ aan toe, om hem helemaal duidelijk te maken - een vreemd iets, als je hem normaal bekeek. Iets gaf hem de neiging duidelijker tegen de man te spreken - al was het maar iets. Toen de warme vingertoppen op hun beurt, zijn gezicht raakten keek hij de man een moment schrikachtig, bijna angstig aan, om vervolgens te beseffen dat de aanraking niets kwaads in de zin had. Het was een handeling die gelijk stond aan de zijne en terwijl hij zijn gezicht raakte, herhaalde hij de vraag - ditmaal voor hem bedoeld, waardoor hij een moment bedenkelijk op zijn onderlip beet. Het gaf hem de tedere onschuld van een reekalfje, terwijl hij de man met glinsterende ogen bleef aankijken. Was hij echt? Nee, hij was niet echt - of zo had hij het altijd gezien. Zijn herinneringen waren tot zijn vijftiende een totaal blank gebied, hij had geen herinneringen en de veronderstelling dat hij uit het bestaan was geveegd - met welke reden dan ook - was al snel in zijn hoofd opgedoken. Hij had bestaan, daar was hij zeker van - maar opnieuw was hij onzeker over de reden waarop, op welke manier hij bestaansrecht had gekend. Hij kon er immers als vijftienjarige niet zomaar bestaan, dus nee hij was niet echt, maar toch op deze wereld - dat was echt. ‘Hmm,’ bracht hij dan ook, na enkele minuten van stilte - en nog altijd bedachtzaam - uit. Hij was echt voor zichzelf, maar voor anderen hoefde hij niet echt te staan. Iemand die niet - of niet meer - bestond, was dan ook niet meer echt. Hij wist niet of hij echt was, betwijfelde het eerlijk gezegd en uiteindelijk glimlachte hij vaag, waarna hij zijn hoofd schudde. ‘Nee.’ Het antwoord klonk zeker - ondanks het feit dat het een ongewone reactie was, leek hij er zeker over te zijn. Als hij niet wist wie hij was, laat staan waarom hij er was, dan kon hij toch ook beter niet echt zijn? Of nee, het was niet helemaal waar. Hij wist zijn naam, zijn leeftijd en meer van deze kleinigheden, onzinnigheden. Ze verklaarden niet wie hij was - of moest zijn. Dus, kon hij niet bestaan - als hij zijn eigen bestaansrecht niet eens kon erkennen, herkennen. Uiteindelijk werd hem gevraagd wie hij was - de kleine onzinnigheden, die hij nu wel wist en met een lach stak hij zijn hand naar de man uit. De ruimte tussen hem was klein, waardoor zijn arm gebogen bleef, terwijl zijn hand voor zijn borst bleef zweven. ‘Ruïne,’ zei hij in de eerste instantie, waarbij hij een ‘lijkt op’ gebaar maakte, waarna hij zich verklaarde en met dezelfde lach om zijn lippen ‘Rune,’ antwoordde. ‘Wie ben jij?’

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   wo sep 05, 2012 3:15 am

De jongen had iets bijzonders, iets wat hem aansprak. Misschien was het omdat de jongen op een bepaalde manier niet helemaal van deze wereld leek en overduidelijk niet dacht op de manier die hij, Jenico, kende. Het was gemakkelijk om in dezelfde soort status te vallen, merkte Jenico, om voor eens de humoristische droogkloot achter zich te laten en dieper na te denken over dingen, waar hij normaal niet over zou nadenken.
Hij wist niet of hij het goed voelde, dat de vingers van de jongen een lichte streling uitvoerden. Daarom liet hij de hele handeling maar gewoon varen, omdat zijn gedachten het waarschijnlijk nooit eens zouden worden over de kleine, amper voelbare handeling. Hij glimlachte bij het simpele woord dat over de lippen van de jongen kwam, maar hij baalde dat er niet meer kwam. De stem had zich nu in elke cel van zijn lichaam genesteld en hij zou er instinctief op reageren, waar en wanneer zou er niets bij uitmaken.
De jongen beet op zijn lip, want hem een immens schattige uitstraling gaf en met een scheve glimlach rondom zijn lippen, streken zijn vingertoppen licht over de huid van de jongen, alsof hij voor zichzelf wilde bevestigen dat deze jongen echt was. Natuurlijk wist hij dat deze jongen echt was, anders had hij nooit de vingers tegen zijn wang kunnen voelen, dat was allemaal zo klaar als een klontje. Hij keek de jongen bedachtzaam aan, toen deze een nadenkend geluidje produceerde, om uiteindelijk te concluderen dat hij niet echt was. Het verbaasde hem en ergens ook niet. Deze jongen was anders, heel anders, en het antwoord klonk ergens zeer passend bij hem. Misschien wilde Jenico het antwoord gewoon niet horen, omdat het klonk alsof de jongen van zijn eigen leven niet eens zeker was. Hij legde zijn hand nu volledig op de wang van de jongen en keek hem aan. 'En waarom zou ik jou dan kunnen aanraken? Waarom zou ik wel echt zijn en jij niet?' Zijn stem klonk zacht, onwetend, hoewel de rauwe ondertoon er in aanwezig was en waarschijnlijk altijd zou blijven zijn. Hij wilde deze jongen snappen, de vreemde kronkels kunnen volgen.
De lach van de jongeman klonk prettig in zijn oren, prikkelde zijn gehoord en met een glimlach liet hij zijn hand van het gezicht van de jongen glijden, om vervolgens zijn hand aan te pakken. 'Rune,' herhaalde hij. Hij vond het een mooie naam, apart, niet iets wat je elke dag hoorde. Precies zoals Rune zelf leek te zijn. Hij glimlachte bij de vraag van de jongen, puur omdat hij de stem nu iets langer hoorde dan slechts één woord. 'Jenico,' antwoordde hij, omdat hij niet wist met wat hij er verder op moest reageren.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   za sep 08, 2012 1:44 am

Het voelde prettig, aan zachte aanraking die hij over zijn wang kon voelen, al legde hij zijn hand al snel op die van de man, om de hand zo van zijn gezicht te begeleiden en tussen hen neer te leggen - waar zijn hand voorzichtig op de zijne bleef rusten, terwijl hij de man bestudeerde terwijl hij handelde, terwijl hij sprak. Een scheve glimlach sierde zijn gezicht, waardoor hij - Rune - als vanzelf ook moest glimlachen, al kwam zijn lach een stuk minder mannelijk op zijn gezicht uit. Zijn gezicht was dan ook - net als veel van hun andere kenmerken - niet met dat van de man te vergelijken, die - in tegenstelling tot hem - een hoekig gezicht had. Zijn donkere ogen stonden vrij ver in zijn gezicht, maar de reebruine kleur trok je dicht genoeg, om zijn ogen te beleven - te ervaren. Zijn gezicht was mannelijk, zoals ook zijn lichaam een sterke, vastberaden indruk gaf - waar hij opnieuw, bij in het niets viel. Zijn gezicht was - relatief gezien - ronder als dat van de man en zijn ogen zonken niet zozeer weg in zijn gezicht - op de mannelijke manier, zoals bij hem - Jenico - het geval was. Zijn lichaam was schriel en dun gebouwd, en de spiermassa die hij bezat was zeker niet duidelijk tegen zijn huid afgetekend. Misschien dat enkele vage lijnen zich nog tegen zijn buik wisten af te tekenen, maar echte blokjes waren er niet uit te onderscheiden. Hij was vrouwelijk - voor een man tenminste, terwijl over Jenico niet te twisten viel, niemand zou - en mocht - hem betwisten. Hij was duidelijk, sterk. Kort beet hij - bij dit besef, dat hem normaal gesproken weinig deed - opnieuw op zijn onderlip en terwijl hij de man twijfelend bekeek.
Zijn stem haalde hem echter weer terug naar de werkelijkheid, hoewel zijn woorden hem verwarden en de verwarring drong tot diep in zijn ogen door, terwijl hij de naam die hij hem vertelde op één haar na wist te horen, te begrijpen. Zijn gedachten bleven echter doormalen met zijn vraag, waarom hij niet echt zou zijn - aangezien dit voor hem altijd een feit had geleken, terwijl de man voor hem dit ineens in twijfel trok. Hij was niet echt, hij kon niet echt zijn. Het kon niet, het bestond simpelweg niet en zijn mond opende en sloot zich een paar maal, voor hij dit ook daadwerkelijk antwoordde. ‘Ik kan niet bestaan.' Zijn stem klonk zelfverzekerd, maar in zijn ogen kon iedereen zien hoezeer de woorden van de man hem verward hadden en hij fluisterde er voor zichzelf dan ook een zacht ‘Het kan niet,’ achteraan. Hij kon er niet zomaar zijn, niet uit het niets - en na zoveel leugens gehoord te hebben, hoe kon hij zijn familie dan nog vertrouwen? Hoe had hij van ze kunnen aannemen dat hij een simpel geheugenverlies had, als ze hem nu nog voorlogen en bedrogen. Hij kon niet bestaan - hij mocht niet bestaan.

Rune:
 

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   wo sep 12, 2012 6:59 am

Rune was vrouwelijk haast, met zachte vormen en vrouwelijke kenmerken, maar het paste bij hem, had Jenico besloten in de korte tijd dat hij Rune nu kende. Zijn vingers omsloten de hand van Rune en voor enkele seconden keek hij naar hun handen. 'Je bestaat wel, Rune,' sprak hij, wanhopig haast. Waarom begreep deze jongen niet dat hij wel degelijk bestond? Als hij, Jenico, bestond, dan bestond Rune ook. Zo simpel was het. Anders kon hij Rune toch niet aanraken? Anders kon Rune hém toch niet aanraken? Anders konden ze elkaar toch niet vasthouden? Jenico's vingers sloten zich strakker om de vingers van de jongen, waarna hij hem aan keek, bruin op bruin. Het verwarde hem, dit alles. Want wat als de jongen gelijk had, wat als hij slechts een verzinsels van zijn, Jenico's, brein was? Hij wilde het niet, wilde dat deze jongen voor hem echt was. Want als Rune een verzinsel was, dan zou het betekenen dat hij, Jenico, geen zekerheid had van de aanwezigheid van deze haast vrouwelijke jongen. En als er iets was waar Jenico niet mee om kon gaan, dan was het met onzekerheden. Nogal ironisch, eigenlijk, want als soldaat was zijn leven nooit zeker geweest. Maar nee, we hebben het hier ook niet over dat soort onzekerheden. We hebben het hier over de onzekerheid van contact. Jenico wilde duidelijkheid, of hij zich aan iemand kon hechten of niet. Want hechten dat deed hij en nog verdomd snel ook. 'Het kan wél, Rune,' vervolgde Jenico, maar zijn stem was zacht geworden, leek verstikt te zijn door een onbekend iets. Het waren geen tranen - Jenico huilde immers niet. Nee, het was onmacht, onmacht omdat hij deze jongen kon verliezen en dat besefte hij maar als te goed. Rune was ongrijpbaar, zou zo kunnen oplossen in het niets, daar was Jenico zeker van, en dat wilde hij niet. Hij wilde Rune behouden, omdat de jongen iets had, waar hij zijn vinger niet kon opleggen. Hij wilde niet zien hoe deze jongen voor hem zou vergaan, tot er niets meer van over was. 'Je bent echt,' fluisterde hij nogmaals.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   za sep 22, 2012 6:07 am

Zijn stem drong maar vaag tot hem door, waarschijnlijk omdat hij de stem die zijn zelfbeeld zo abrupt verstoorde het liefste wilde buitensluiten, ongeacht de interesse die hij bij hem wist op te wekken en dat was een kunst die maar weinig bezaten. Hij interesseerde zich voor bar weinig personen, al had dit nooit direct met hen te maken en had hij sneller zelf de schuld, dan iemand anders. Ze waren voor hem enkel niet interessant genoeg, hoe bijzonder ze ook waren, want iedereen was bijzonder in het Lawrence en daar viel niet over te twisten. Hun problemen maakten hen elk uniek, maar zelden was iemand uniek genoeg geweest, de man hoefde niet eens een groot probleem te hebben, hij had genoeg om hem te interesseren. Hij was uniek genoeg om langer bij in de buurt te blijven, aangezien zijn afwezigheid vaak maakte dat mensen het gesprek afkapten en dat vond hij prima, om zo de moeite zelf maar niet te hoeven doen. Desalniettemin bleef de man tegen hem praten, waren de woorden niet precies wat hij wilde horen en verwarden ze hem op elk punt van zijn hedendaagse leven. Hij schudde voorzichtig zijn hoofd toen de man hem ietwat wanhopig probeerde aan te praten dat hij wel bestond, terwijl zijn blik het gezicht bewust wist te mijden. Hij wilde hem niet aankijken, om zo de wanhoop uit zijn gezicht te ontlopen. Zijn blik staarde in plaats daarvan afwezig naar een onbestaand punt langs zijn gezicht en de omgeving die verder lag dan de grijze muren aan de overkant, want tot zeker zover reikte zijn blik. Hij schudde opnieuw zijn hoofd, terwijl zijn reebruine ogen zich weer op het gezicht van de man fixeerde en een bekende waas de wanhoop van het gezicht poetste. Zo kon hij de man zien, zonder geconfronteerd te worden met zijn emotie en woorden. Hij boog zich voorover, waardoor hij op zijn knieën in het gras viel en legde zijn smalle hand tegen zijn gezicht. Het voelde ruw onder zijn vingertoppen, maar het verschil liet hem juist glimlachen. Misschien was dat wel hetgeen wat hem zo interesseerde, hun verschillen. Het water en het vuur dat ze leken te zijn, met Jenico als de onvoorspelbare en gevaarlijke vlammen en hij als het kabbelende, eigenzinnige water, dat moest het zijn. Hij aaide zacht over de stoppelige wang, terwijl hij zich nog verder boog om zo zijn gezicht recht voor die van de man te houden. Enkele centimeters scheidde hun gezichten, maar hij kon de adem van Jenico tegen zijn gezicht voelen. ‘Ik kan niet echt zijn,’ fluisterde hij, met enige verwarring in zijn stem, maar desondanks bewust van wat hij zei. ‘Ik heb het recht niet,’ vervolgde hij, alvorens de man weer los te laten en terug te zakken. Hij bleef op zijn knieën voor Jenico zitten, terwijl zijn ogen onschuldig glansden.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   za sep 22, 2012 7:18 am

De handelingen van Rune kwamen uit het niets, overvielen hem, maar dit laten blijken deed de man niet. Hij liet het toe, zoals hij het waarschijnlijk altijd zou toelaten en sloot enkele seconden zijn ogen, onder de zachte aanraking. Hij wilde ervan kunnen genieten, zolang hem gegund was. Hij had zoveel meegemaakt, zoveel mensen ontmoet, zoveel nutteloze paringen gehad, maar deze ene jongen voor hem, had een effect op hem die hij niet kon begrijpen.
Hij opende zijn ogen weer, toen hij Runes adem over zijn gezicht voelde strijken, zag hoe dichtbij diens gezicht was en de neiging, de instinctieve drang om zijn eigen gezicht naar voren te brengen, was er. Weer die woorden, die verdomde woorden die Jenico zo langzamerhand begon te haten. Rune was echt, dat kon niet anders. Zijn brein was niet zo lief dat hij zo'n jongen wist te verzinnen. Nee, zijn brein gunde hem zoiets niet. Scumbag brain.
Rune leunde weer weg, bij hem vandaan en het contact werd verbroken. Jenico vond het niet prettig. Hij was allang blij dat de jongen niet wegliep, of hem negeerde, maar hij voelde een vreemde, dringende behoefte om Runes huid te kunnen voelen. Het deed hem kort denken aan zijn ontmoeting met Myan: diens huid had hij ook willen voelen. Maar dit was anders, heel anders en eigenlijk niet te vergelijken. Sowieso waren Rune en Myan niet te vergelijken. Niemand was hier met iemand anders te vergelijken.
Hij legde zijn hand op het gezicht van Rune, streek zacht met zijn duim over diens wang. 'Waarom zou je het recht niet hebben?' Zacht uitgesproken woorden, onbegrip en onmacht. Hij wilde Rune begrijpen, hem duidelijk maken dat hij wel echt was, dat hij, Jenico, hem als echt ervoer. 'Want,' begon hij aarzelend, 'als je niet echt zou zijn, dan zou je dit ook niet kunnen voelen.' Hij aarzelde even, maar boog zich toen toch naar voren, om heel licht en slechts een seconde zijn lippen op die van Rune te drukken, waarna hij weer naar achter leunde. 'Je bent wél echt, Rune. Of anders in ieder geval voor mij,' fluisterde hij, wanhopig haast.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   di sep 25, 2012 10:00 pm

Kort leek de jongen op te schrikken van de aanraking van de man en keken zijn ogen hem aan als een hert, dat de mens niet vertrouwde, maar zo verleid werd door het voedsel in diens hand. Het zorgde ervoor dat hij bleef, twijfelachtig en wantrouwen wellicht, maar met voorzichtig passen kwam hij dichterbij en liet het toe. Hij liet toe dat warme vingers door zijn bruin/witte vacht gingen en een het voedsel hem voorzichtig en beleefd werd toegestopt. Hij liet zich het vertrouwen winnen. Zijn woorden waren zacht, alsof Jenico hem - als het reekalfje dat hij was - probeerde gerust te stellen. Kom maar, ik zal je geen pijn doen. Bij mij ben je veilig en naïef als hij was, ondanks zijn wantrouwen en twijfels reageerde hij er op. Zijn stem klonk machteloos, alsof hij al vaker van hem weggelopen was en waarschijnlijk, was dit ook zo. Hij bleef de man afwijzen en hem voorhouden dat hij niet kon bestaan, hoezeer Jenico er ook anders over dacht. Het was bijna een spel, tot aan zijn laatste handeling, die zijn fantasie wegvaagde en hem terugtrok naar de werkelijkheid, die hij in zijn wereld wel had willen horen, maar plotsklaps was hij niet meer het jonge hertje. Hij was menselijk, op zijn beiden benen - hoewel ze nu beiden op de grond zaten - en de lippen van de man had hij zelf nooit kunnen fantaseren. Mensen waren nooit in hem geïnteresseerd geweest, veelal omdat ze hem niet hadden geïnteresseerd. Verder dan wat kennissen deden, had hij nooit gedacht. Het was tot dusver niet aan hem besteed geweest en de zachte lippen verrasten hem, maar zonder een kans van reageren leunde de man alweer naar achteren en zei hem dat hij echt was. Echt voor hem, in ieder geval en een fijne glimlach kwam op zijn gezicht.
Zijn hand reikte naar die van de man, waarna hij deze vastpakte en hier een voorzichtig kneepje in gaf. ‘Then this is Wonderland, where fairy tales exist and where I’m the one existing for you.’ Zijn stem was zacht en klonk prettig in de oren, waarna hij zich weer voorover boog en een kus op zijn - Jenico’s - lippen drukte.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   za sep 29, 2012 6:58 am

De zachte woorden gaven hem een vreemde hoop, een hoop die hij niet kon omschrijven. Hij wilde zo graag dat Rune geloofde dat hij echt was, maar Jenico betwijfelde of hij deze kracht bezat. Hij nam daarom genoegen met deze woorden, omdat hij tenminste al iets bereikt had. Bij hem, Jenico, voelde Rune zich echt, wat voor definitie hij daar ook bij voegde. Hij betwijfelde of hij en Rune eenzelfde definitie voor het woord "echt" kende, maar in dit geval leek het voor hen beiden niets uit te maken. Dan waren ze maar in Wonderland. Rune was zijn Wonderland, zijn fairy tale, voor nu, voor dit moment en wie weet ook later. Hij wist het niet, het maakte ook niet uit, niet nu, niet dit moment.
De lippen van de jongen waren zacht, zoet en gewillig kuste Jenico hem terug, wilde deze connectie nu behouden, zolang dat kon. Hij plaatste zijn hand op de wang van Rune, krulde zijn vingers om diens hals, om hem zo te houden waar hij was. Zijn andere hand kwam ook op Runes wang te liggen, terwijl hij hem kuste, zacht, teder, een manier van handelen die eigenlijk niet bij hem leek te passen, maar die hij wel degelijk bezat. 'I believe this is indeed Wonderland,' prevelde hij tegen Runes lippen. Rune intrigeerde hem, wekte een nieuwsgierigheid in hem op, die hij maar niet kon bevredigen. Hij moest meer weten, meer horen, zien, voelen, ruiken. Zijn zintuigen wilden meer, zijn lichaam wilde meer, zijn hoofd wilde meer en zijn nieuwsgierigheid wilde meer.
Zijn hand gleed naar Runes middel, omsloot deze en drukte de jongen zo wat dichter naar zich toe. 'You're Wonderland.'
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   zo sep 30, 2012 4:49 am

Hij voelde hoe lippen van de man een tegendruk leverden en kort opende hij zijn ogen, voor niet meer dan millimeters om het gezicht van de man tussen zijn lange, donkere wimpers door te bestuderen. Zijn reactie verraste hem zonder dat hij dit in zijn handelingen liet doorschemeren, maar persoonlijk had hij de lippen van een persoon zoals hij afgewezen. Hier had hij geen specifieke reden voor, eerder duizend door elkaar lopende verbanden, maar hij had zichzelf afgewezen, wist hij zeker om zichzelf de pijn te besparen. De pijn die twee onbestaande lippen hem in de toekomst zouden doen, maar hoe bewust de jongeman zich ook was van de pijn die hij Jenico ook kon doen, hij trok zich niet terug. Jenico was hem niet, hij was Jenico niet. Ze konden elkaars handelingen niet voorspellen, niet voor de ander en hooguit voor zichzelf. Zijn malende gedachten konden hem er niet van weerhouden zijn lippen op die van Jenico te houden, zacht en teder; Jenico was hem niet. Hoewel hij zichzelf zou afwijzen, hoefde het niet de keuze van de man te zijn; als hij zich aan deze freak wilde geven, dan hoorde je de jongen niet klagen. Het zorgde voor een nieuwe spanning door zijn tengere lichaam, als duizend volt elektriciteit die door zijn aderen raasde; een geheel nieuwe belevenis. Hij kende niet meer dan kennissen, zeldzame vriendschappen maar het lichamelijke contact zoals hij met de man beleefde had hij nooit beleefd. Zijn vingers krulden zich om zijn hals, streken de haren waar ze vanuit hier bij konden, terwijl hij luisterde naar de woorden van de man. Een sterke arm sloeg zich om zijn middel en dwong hem naar beneden; dichterbij, dichter tegen hem aan. Zijn handen gleden over de borst van de man, de perfect gebeeldhouwde lijnen en tot slot zijn onderbuik, waar krachtige blokken zich tegen zijn huid aftekende. Hij kende zijn belevenissen niet, maar elk had hem geschapen tot de persoon, het lichaam dat hij nu was. Het voelde prachtig, sterk en zijn lippen weken van zijn lippen, om een langzaam toch naar beneden te maken. Zijn oren gespitst op elk geluid dat de man maakte, elk woord dat zijn lippen verliet en een glimlach krulde zich om de lippen die zijn borstkas beroerden. Het was nieuwsgierigheid, pure nieuwsgierigheid die hen leek te drijven; nieuwsgierig naar het onbekende, want dit waren ze zeker voor elkaar; twee geheel andere werelden. Zijn handen streken over de stof die hem in de weg zat, terwijl zijn hakken zich in het gras groeven om hem de nodige houvast te geven; zich aan de man vastklampen zou hij niet. Ze waren vreemden, onbekende bekenden. Hij hechtte niet teveel waarde, zolang het nog niets betekende; dit was nieuw voor hem, allemaal nieuw. ‘No,’ prevelde hij uiteindelijk tegen de stof, die zijn eindpunt bereikte en zijn lippen bijna niets meer te bieden had. ‘I’m the Mad Hatter, the Cheshire Cat and even the March Hare. I’m the wicked, the interesting and you, you are my savoir. The one who tells me when to stop and the one to save my world.’ Zijn lippen bereikten het eind en enigszins teleurgesteld keek hij naar de stof, alvorens weer omhoog te klimmen en zijn gezicht boven die van de man te houden. Zijn donkere, reebruine ogen bestudeerden hem en een fijne glimlach krulde om zijn lippen. Zijn gezicht vond een plaats in de holte tussen zijn schouder en zijn hoofd, dicht tegen zijn hals, terwijl zijn handen zich onwillekeurig aan de stof vergrepen. Zijn lippen kwamen in de hals van de man te liggen en een zacht gelach streelde zijn huid. ‘This is Wonderland.’

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jenico

avatar

Aantal berichten : 133
Registratiedatum : 29-08-12

Character sheet
Leeftijd: 24
Probleem: Door vier jaar lang in het leger gezeten te hebben, is hij getraumatiseerd geraakt, met alle gevolgen van dien.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   zo sep 30, 2012 7:04 am

Jenico had zijn ogen geopend, toen de jongen zijn hand over zijn borstkas had laten gaan. Jenico was zich bewust van zijn lichaam, dat er goed uitzag, gespierd was. Jaren van intensieve training zaten erin, jaren van elke dag trainen, jaren van uitputting. Maar nu, onder de aanraking van Rune, was hij angstig voor de reactie van de jongen. Hij sloot zijn ogen echter weer, toen Rune zijn lippen in een spoor naar beneden liet gaan en zacht beet hij op zijn onderlip, alsof hij enig geluid binnen wilde houden. Dit was een ontdekking naar het onbekende, want Rune was anders dan enig persoon wie hij ooit ontmoet had. Hij opende zijn ogen weer toen Rune sprak en keek naar de jongen, wiens lippen nu haast het einde van de stuk stof bereikt hadden. Hij beantwoordde de fijne glimlach en haast automatisch klemde hij zijn ene hand om Runes middel, terwijl zijn andere hand licht verstrengeld raakte in Runes haar, alsof hij hem wilde houden waar hij nu was. Een fijne rilling liep over zijn ruggengraat, bij de zachte lach van Rune, wat resulteerde in het feit dat diens adem licht over zijn hals streek. Zijn ogen waren weer gesloten, terwijl een glimlach zijn gezicht sierde. 'In that case I will not tell you to stop,' reageerde hij, waarna hij zijn hand, die eerder Runes middel had omklemd, naar zijn kin bracht, om zo Runes gezicht wat omhoog te tillen. Licht drukte hij zijn lippen weer op die van Rune, waarna hij de jonge jongen aan keek. Hoewel, jonge jongen... Rune leek jonger dan hij waarschijnlijk was, vermoedde hij. Niet dat hij zelf nu zo oud was, maar alsnog, hij was vierentwintig, werd volwassen geacht, terwijl Jenico soms ontzettend kinderlijk was. Geniet van je jeugd, want een leven als volwassene is moeilijk. Ja, degene die dat ooit tegen hem gezegd had, had niet meer gelijk kunnen hebben. 'I couldn't agree more with you,' antwoordde Jenico zacht, waarna hij een lichte kus op Runes neus drukte, om daarna met zijn hoofd op Runes kruin te rusten, gewoonweg genietend van diens aanwezigheid.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rune

avatar

Aantal berichten : 42
Registratiedatum : 02-09-12
Leeftijd : 22

Character sheet
Leeftijd: 19
Probleem: Rune heeft een combinatie tussen het syndroom van Cotard en het syndroom van Ganser.
Waarschuwingen:
0/5  (0/5)

BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   za okt 13, 2012 10:28 pm

De woorden van de man lieten hem onwillekeurig glimlachen, terwijl zijn reebruine ogen zich weer op zijn gezicht vestigden, mede dankzij de warme hand die zijn gezicht deze kant op dwong. Zijn donkere ogen bestudeerden het gezicht van de man en concludeerden uit de korte bestudering dat zijn ogen veel gezien hadden, zijn huid veel gevoeld en zijn hart veel geleden; hij was sterk en kort tastten zijn vingertoppen langs dit gezicht. Gleden voorbij de donkere ogen en langs de stoppels die een klein deel van zijn gezicht bezet hielden, om uiteindelijk bij zijn lippen te eindigen. Zijn lippen voelden ruw, maar bij elke kus hadden ze een bepaalde tederheid die je niet bij zijn uitstraling zou verwachten. Een vreemd soort balans had zich in zijn lichaam genesteld, ondanks de ervaringen die hem misschien nog achterna zaten. Zijn vingers gleden weer weg toen het gezicht van de man dichter bij de zijne kwam tot zijn lippen een zachte kus op de zijne drukten. Het voelde prettig, voor zolang het moment duurde, waarna hij op zijn beurt werd bestudeerd. Ogen met die de wereld hadden gezien keken hem aan en kort beet Rune op zijn onderlip, alsof hij bang was voor de reactie die zou volgen, maar hetgeen waar hij bang voor was bleef uit. Hij werd op niets gewezen, behalve zijn gelijk, waardoor hij weer moest glimlachen. Een fijne, bescheiden lach, voordat hij zijn gezicht tegen de hals van de man verstopte. Hij voelde hoe Jenico’s kin een lichte druk op zijn kruin gaf en grinnikte zachtjes, zonder een daadwerkelijke reden voor zijn amuse waarbij zijn adem tegen de hals van Jenico kietelde. ‘Would you like a cup of tea?’ fluisterde hij vervolgens geamuseerd, terwijl zijn handen voorzichtig langs zijn borst omlaag streken en al wankelend op de rand van zijn shirt stil bleven staan.

_________________
[Je moet geregistreerd en ingelogd zijn om deze afbeelding te kunnen zien.]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Hide and seek   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Hide and seek
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
The Lawrence Institution :: The Lawrence Institute :: Institute Garden-
Ga naar: